Μπορεί η γνωστική εξάσκηση να προάγει τον αυτοέλεγχο?

Can cognitive training boost self-control?

Και εγώ έχω κατα καιρούς την ίδια απορία με τον αρθρογράφο ειδικά όταν θα βρεθώ σε εστιατόριο  τύπου fast food και θα παρατηρήσω τους γύρω μου τι παραγγέλνουν και πως τρώνε. Έτσι θα δω εκείνους που θα παραγγείλουν γενναίες μερίδες φαγητού και θα τις καταναλώσουν στο άψε σβήσε και άλλους που θα πάρουν κάτι μικρό και θα το φάνε αργά και απολαυστικά. Ή μπορεί να μην το φάνε καν όλο και να απομακρύνουν το πιάτο τους κάνοντας σαφές στον εαυτό τους και στους άλλους ότι είναι ικανοποιημένοι από αυτό που ήδη έφαγαν. Ακόμη πιο αξιοζήλευτο είναι ότι αυτοί οι τύποι (που πραγματικά είναι άξιοι θαυμασμού αλλά και  διερεύνησης) μέσα στο ίδιο μαγαζί που προσφέρει λαχταριστά σάντουιτσ, πίτσες, πίτες και άλλα παρεμφερή να επιλέγουν κάτι υγιεινό πχ μια σαλάτα.

Και μετά η κυρία με τη σαλάτα να κάθεται δίπλα μου ενώ εγώ σκουπίζω την κέτσαπ που με περίσσεψε από μια μεγάλη δαγκωματιά που μόλις κατάφερα στο δίπατο humberger. Επιτρέψτε μου αυθόρμητα μου ήρθε η παραπάνω εικόνα μάλλον επειδή ταυτίστηκα με το άτομο που δεν παρήγγειλε ως γεύμα μια σαλάτα αλλά θα ήθελε να το κάνει.

Τι είναι λοιπόν αυτό που κάνει αυτά τα άτομα να ξεχωρίζουν για τον αυτοέλεγχο τους και πως μπορούμε εμείς οι υπόλοιποι να κερδίσουμε λίγο από αυτήν την εγκράτεια και οριοθέτηση στον εαυτό μας? Και όταν λέμε οι υπόλοιποι δεν είμαστε και λίγοι.Σύμφωνα με το άρθρο περισσότερο από το 50% των ενηλίκων στη Δύση είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι και ο αριθμός φαίνεται να αυξάνεται κατα μια μονάδα ετησίως. Εαν εφαρμόζονταν έστω και οι λιγότερο σύγχρονες μέθοδοι της γνωστικής προσέγγισης τα οφέλη θα ήταν τεράστια σε κοινωνικοοικονομικό επίπεδο. Βάση των γνωστικών θεωριών  στην καθημερινότητα μας  αντιδρούμε σε διάφορα ερεθίσματα με διάφορους τρόπους δημιουργώντας ισχυρές συνδέσεις που συχνά ακολουθούμε ακόμα και αν είναι δυσλειτουργικές. Εαν θέλουμε λοιπόν να βελτιώσουμε τον αυτοέλεγχο θα πρέπει να αλλάξουμε τις συνδέσεις εκείνες που μας οδηγούν να αντιδρούμε αυτόματα αλλά χωρίς να είναι προς όφελος μας. Πρόκειται για γνωστικές κατασκευές που  προκαλούν την προβληματική συμπεριφορά.

Το 2001 έχοντας ως οδηγό το γνωσιακό μοντέλο ο γιατρός Katrijn Houben από το Πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ απέδειξε σε συνθήκες εργαστηρίου ότι οι άνθρωποι που εκπαιδεύονταν να σταματούν όταν βρίσκονται ενώπιω εύγευστων αλλά ανθυγιεινών τροφών μείωσαν την κατανάλωση αυτών των τροφίμων. Στο ίδιο πλαίσιο σε άλλες μελέτες χρησιμοποιώντας γνωστικές μεθόδους τα άτομα ενθαρρύνονταν να απορρίπτουν τις ‘απαγορευμένες’ τροφές ως κάτι αρνητικό παρά να τις επιθυμούν ως κάτι πολύ ωραίο. Με μια σειρά αντίστοιχων παρεμβάσεων που εφαρμόστηκαν στη νέα μελέτη του ψυχολόγου Harm Veling οι συμμετέχοντες έχασαν ένα κιλό τον μήνα ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για περαιτέρω έρευνα ενώ ακόμη πιο ενθαρρυντικό είναι το γεγονός ότι οι γνωστικές μέθοδοι μπορούν να εφαρμοστούν εκτός εργαστηρίου σε συνθήκες πραγματικές της καθημερινής ζωής.

Μέσω της γνωσιακής παρέμβασης το άτομο  αποκτά εκείνες τις δεξιότητες που θα του επιτρέψουν να βοηθήσει τον εαυτό του, τόσο στην παρούσα κρίσιμη στιγμή παρόρμησης, (πλήττω-στεναχωριέμαι -αναζητώ μια σοκολάτα) όσο και σε μελλοντικές στιγμές διατηρώντας μια σταθερότητα και μια συνέπεια στο χρόνο. Επιπλέον, τονίζεται ότι σε αυτό το είδος παρέμβασης παίζει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο η δουλειά στο σπίτι, με ενεργό συμμετοχή του ατόμου ,εφαρμόζοντας στην καθημερινότητα του αυτά που διδάχτηκε κατά τη διάρκεια των συνεδριών. Ένα κιλό το μήνα μπορεί να φαίνεται λίγο αλλά είναι σημαντικό ότι επιτυγχάνεται όχι με δίαιτα αλλά με αλλαγή τρόπου σκέψης και συνηθειών ώστε η νέα συμπεριφορά που εκδηλώνεται να μην δημιουργεί δυσάρεστα συναισθήματα  στέρησης ή καταπίεσης. Εν ολίγοις μεταξύ πίτσας και σαλάτας να επιλέγουμε αυθόρμητα τη σαλάτα και να την απολαμβάνουμε.

Advertisements

Μια ευχάριστη στιγμή της ημέρας

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που μπήκα τελευταία φορά σε ταξί στη Θεσσαλονίκη τότε δηλαδή που σπούδαζα και χρειαζόταν κάποιες φορές να μετακινούμαι με αυτό το μέσο μέσα στην πόλη. Θυμάμαι ότι το να μπω σε ταξί ήταν για μένα μια δυσάρεστη εμπειρία και το απέφευγα όσο γινόταν περισσότερο κυρίως γιατί η κούρσα συνοδεύοταν ως επί το πλείστον από ένα πρόσωπο ανθρώπου μέσα στην κατήφεια και στην μουρτζουφλιά. Η ανταπόκριση σε χαιρετισμό κατά την είσοδο στο αμάξι ήταν φτωχή ή ανύπαρκτη. Η παραμικρή ενόχληση που θα προέκυπτε στη διάρκεια της διαδρομής, που ήταν το μόνο εύκολο να συμβεί σε δρόμους ελληνικής μεγαλούπολης- πυροδοτούσε τα ήδη ‘πειραγμένα’ νεύρα του οδηγού με συνέπεια εκείνος να εκρύγνηται και εγώ να κρατώ την αναπνοή μου.

Αρκετοί και τότε και τώρα δικαιολογούν μια τέτοια συμπεριφορά επαγγελματιών με το πρόσχημα ότι πρόκειται για μια πολύ απαιτητική δουλειά. Πράγματι η δουλειά του οδηγού ταξί είναι πολύ δύσκολη καθώς έχει να διαχειριστεί εν κινήσει διάφορες συμπεριφορές και διαθέσεις ανθρώπων και όλα αυτά μέσα σε ένα πολύ κακό οδικό δίκτυο. Δείχνουμε λοιπόν κατανόηση μέχρι εκεί όμως που υπάρχει λογική και μέτρο. Κατανοούμε την αδιαθεσία που προέρχεται από μια κακή μέρα,την κούραση από την πολύωρη οδήγηση, την ανυπομονησία από το κυκλοφοριακό. Όμως ο καθένας μπορεί να έχει μια μέρα που ξεκίνησε ανάποδα ή μέρες ολόκληρες που να περνάνε δύσκολα και μια δουλειά να τον περιμένει ή ακόμα χειρότερα να μην τον περιμένει καμιά δουλειά.Τι θα γινόταν λοιπόν εαν στον πρώτο άνθρωπο που συναντούσαμε ξεσπούσαμε με φωνές και βρισιές; Όχι ότι δεν συμβαίνει βέβαια στην καθημερινότητα μας αλλά εκεί ακριβώς θα καταλήξω. Για παράδειγμα αντικρύζουμε  ανθρώπους για πρώτη φορά στο χώρο εργασίας τους και ενώ θα περιμέναμε να μας καλωσορίσουν σαν να μας δέχονται στο σπίτι τους εκείνοι εκδηλώνουν μια συμπεριφορά σαν να πράττουν μια πολύ δυσάρεστη υποχρέωση.Ακόμη και να υπήρξε μια κακή στιγμή ή να προηγήθηκε ένας κακός πελάτης δεν δικαιολογείται ο εργαζόμενος να ΄ξερνάει΄ στον επόμενο μεμψίμοιρος το πρόβλημα του. Κι όμως στην Ελλάδα του 2016 διακαιολογείται περισσότερο αυτός που ενίσταται παρά αυτός που εναρμονίζεται σε μια κατάσταση θεωρώντας ότι ο πρώτος θα έχει όλα τα δίκια με το μέρος του για να φτάσει να γίνεται επιθετικός.

Έχοντας λοιπόν τέτοιες εικόνες από το παρελθόν μπήκα απρόθυμα αλλά αναγκαστικά σε ταξί τρεις φορές μέσα σε μια μέρα, αυτή τη φορά στην πρωτεύουσα και μάλιστα μαζί με τα παιδιά. Ο πρώτος οδηγός δεδομένου ότι η διαδρομή που του υποδείξαμε ήταν μικρή σε απόσταση και άρα και σε κέρδος μικρό για εκείνον έδειξε εμφανώς τη δυσαρέσκεια του αναστενάζοντας και οδηγώντας νευρικά. Για να ακούσουμε μία καλημέρα,ευχαριστώ, παρακαλώ ούτε λόγος.Ουφ σκέφτηκα, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο δεύτερος ουδέτερος σε αντιδράσεις (αποδεκτό) και ο τρίτος είναι αυτός που με ενέπνευσε να γράψω αυτό το κείμενο και να ‘ναι καλά εκεί που είναι.

Από την πρώτη στιγμή όταν δήλωσα τον προορισμό μου αντίκρυσα ένα χαμογελαστό πρόσωπο με βλεμμα ζωηρό σαν να είχε κοιμηθεί οχτάωρο και την προηγούμενη νύχτα είχε πάρτυ. Μας καλωσόρισε, μας βοήθησε να μπούμε στο ταξί του ανοίγοντας και κλείνοντας ο ίδιος την πόρτα, απευθύνθηκε στα παιδιά με ύφος και τόνο φωνής καλύτερα και απο νηπιαγωγό. Οδηγούσε ήρεμα όπως ήρεμος ήταν και ο ίδιος, μας ρώτησε διακριτικά τον λόγο που μας έφερε στην πρωτεύουσα και πως περάσαμε ενώ έδωσε δυο καλές ιδέες για μέρη που θα μπορούσαμε να πάμε με τα παιδιά σε επόμενη επίσκεψη μας στην Αθήνα. Ο εσωτερικός χώρος του αυτοκινήτου έλαμπε απο καθαριότητα χωρίς ωστόσο να του δημιουργεί άγχος που μπήκαν παιδιά τα οποία με τις άτσαλες κινήσεις τους θα μπορούσαν να λερώσουν. Αντίθετα φαινόταν ότι απολάμβανε την διαδρομή σαν να μην ήταν η δουλειά του αλλά σα να πηγαίναμε όλοι μαζί ταξιδάκι αναψυχής.Αυθόρμητα μου ήρθε το χαμόγελο το οποίο χαράκτηκε στο πρόσωπο μου για αρκετά λεπτά δημιουργώντας ένα ευχάριστο συναίσθημα και θετικές σκέψεις.

Ξέρω ότι υπάρχουν τετοιοι άνθρωποι ανάμεσα μας που δεν επιτρέπουν στις αντίξοες συνθήκες των καιρών να τους σβήσουν το χαμόγελο και να εκτοπίσουν τους καλούς τρόπους και την ευγένεια τους προς τον συνάνθρωπο. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θέλεις να βρίσκονται στη ζωή σου ως φίλοι, συνεργάτες,γείτονες,συνταξιδιώτες. Τους θέλεις έστω και για μια στιγμή, σε μία τυχαία συνάντηση σε ένα ταξί, σε ένα λεωφορείο, σε ένα γραφείο, στο δρόμο…

Ενσυνειδητότητα στην προετοιμασία τοκετού.

http://oxfordmindfulness.org/wp-content/uploads/BJM_20_3_194_198_Mindful.pdf

Η εγκυμοσύνη και η γέννα αποτελεί μια ιδιαίτερα σημαντική περίοδος στη ζωή της γυναίκας η οποία όμως δεν βιώνεται πάντα ως μια ξέγνοιαστη εμπειρία απαλλαγμένη από άγχος και φόβο. Οι επιπτώσεις των αρνητικών συναισθημάτων ειδικότερα όταν είναι παρατεταμένες δεν είναι ασήμαντες. Στο παραπάνω άρθρο που αξίζει να διαβάσετε εγώ συγκράτησα μια δήλωση από την ανάλυση του Marmot (2010)που αναφέρει ότι: Εκτός από την σωματική υγεία,η ψυχική υγεία της γυναίκας και η συναισθηματική της κατάσταση στη διάρκεια της εγκυμοσύνης αλλά και στα πρωτα χρόνια ζωής του παιδιού της παίζει καθοριστικό ρόλο στην ψυχοκοινωνική και γνωστική του ανάπτυξη.

Το τι θα συμβεί τα πρώτα χρόνια στη ζωή του παιδιού ξεκινώντας ακόμη και από την ενδομήτρια ζωή μπορεί να συσχετιστεί με νόσους όπως καρδιολογικές, παχυσαρκία, ψυχικές διαταραχές αλλά και με επιδόσεις στο σχολείο, οικονομική και κοινωνική κατάσταση.

Σε αναφορές που απήυθυναν στο Υπουργείο Υγείας ο Barlow και οι συνεργάτες του (2009) σημείωναν ότι η περιγεννητική φροντίδα στη Βρετανία εμφάνιζε σοβαρές ελλείψεις και ότι οι μαίες ήταν ανεπαρκώς προετοιμασμένες καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι τα υλικά και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνταν ως τότε στην κατάρτιση των μαιών στον συγκεκριμένο τομέα χρειάζονταν άμεσα αναβάθμιση και περαιτέρω έρευνα.

Το 2007 υπήρχε ήδη μια πολύ θετική εξέλιξη που ξεκίνησε από τις ΄υπηρεσίες μητρότητας της Οξφόρδης’ οι οποίες δημιούργησαν ένα πρόγραμμα συνεργασίας με τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, επισκέπτες υγείας, γιατρούς παθολόγους και διοικητικούς υπαλλήλους το οποίο πολύ σύντομα επέδειξε τη θετική του επίδραση στον τομέα της περιγεννητικής φροντίδας. Μέσω του προγράμματος, γυναίκες με ήπια ή πιο σοβαρά ψυχικά προβλήματα στην περίοδο της εγκυμοσύνης τους αλλά και στη λοχεία, λάμβαναν την κατάλληλη υποστήριξη από εξειδικευμένο προσωπικό.Έτσι μέσα από αυτή την αρχική συλλογική προσπάθεια δόθηκε η δυνατότητα να διερευνηθεί περαιτέρω και η προσέγγιση με ενσυνειδητότητα (mindfulnes) με σκοπό να υποστηριχθούν όλες οι μέλλουσες μητέρες αλλά ειδικότερα εκείνες που ως πρωτότοκες εμφάνισαν επιλόχεια κατάθλιψη ή βίωσαν μια τραυματική εμπειρία τοκετού.

Η ενσυνειδητότητα που έχει ενσωματωθεί πλέον σε διάφορες ψυχοθεραπευτικές μεθόδους διευρύνοντας το πεδίο εφαρμογής τους (πχ Γνωστική θεραπεία βασισμένη στην Ενσυνειδητότητα), σύμφωνα με τον Kabat (2005) προσφέρει επίγνωση η οποία προκύπτει από την παρατήρηση και την εστίαση προσοχής στην παρούσα στιγμή χωρίς κριτική σκέψη. Ως αποτέλσεμα της πρακτικής ενισχύεται η ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης προσπερνώντας τις αγχωτικές παρεμβολές από τις αυτόματες σκέψεις οι οποίες συνήθως είναι αρνητικές, αποδεχόμενοι απλά την ροή των σκέψεων που έρχονται και φεύγουν.Μένουμε στην παρούσα στιγμή, εστιάζουμε σε αυτό που υπάρχει και όχι σε αυτό που θα θέλαμε ή που θα έπρεπε να είναι και έτσι δεν μας συνοδεύει η θλίψη ή ο θυμός για το παρελθόν ούτε αγχωνόμαστε για το μέλλον.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν της επίγνωσης έλαβε μέρος στη Μ.Βρετανία ένα μικρό πιλοτικό εργαστήριο συμπεριλαμβάνοντας μαίες και ζευγάρια που περίμεναν παιδί και μετά την ολοκλήρωση του διαπιστώθηκε σαφής θετική επίδραση και στις δύο ομάδες που συμμετείχαν.

Βασικά σημεία της πρακτικής που παρατηρήθηκαν μετά τη συγκεκριμένη έρευνα.

1. Η πρακτική Mindfulness βοηθά τους συμμετέχοντες να δουν πιο καθαρά την περιπλάνηση της σκέψη τους.

2.Ως πρακτική χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο ως ένας τρόπος διαχείρισης του πόνου και μείωσης του άγχους.

3. Προσφέρει στους γονείς τη δυνατότητα να προετοιμαστούν για τον τοκετό μειώνοντας την πιθανότητα για επιλόχεια κατάθλιψη ενώ βελτιώνει και ενισχύει την προσοχή που θα δείξει η μαμά στο νεογέννητο βρέφος.

4. Η πρόσέγγιση με ενσυνειδητότητα θα μπορούσε να συμβάλλει στους στόχους που έθεσε η Μαιευτική του Βρετανικού συστήματος υγείας εως το 2020 για προώθηση της ευζωίας μέσω πρόληψης ασθενειών και παροχής κατάλληλης εκπαίδευσης των γονιών ώστε να μπορέσουν να προσφέρουν το καλύτερο ξεκίνημα ζωής στα παιδιά τους.

Η δική μου ιστορία αποθηλασμού.

Το παρακάτω κείμενο είχε γραφτεί  στις 3 Ιουλίου 2015 δυο μέρες μετά που αποθήλασα τον δευτερότοκο γιο μου και ήθελα να μοιραστώ την εμπειρία μου διαδικτυακά με τα υπόλοιπα μέλη της Υποστηρικτικής ομάδας μητρικού θηλασμού Καβάλας .

“Μου επιτρέπετε να μοιραστώ μαζί σας την δική μου ιστορία αποθηλασμού?Είναι πρόσφατη μόλις 2 ημερών στον δυομισι ετών δευτερότοκο γιο μου. Έχει αρκετό καιρό,3 μήνες περίπου που του υπενθύμιζα ότι το γαλατάκι τελιώνει και ανάλογα με την ημέρα και διάθεση που είχε μου έλεγε ΄εντάξει ναι΄ ή ποτέ ποτέ!! Ανάλογα με τη μέρα και τη δική μου διάθεση άλλοτε τον έδιωχνα στον μπαμπά του και άλλοτε τον γύρευα για να χαλαρώσουμε μαζί. Όσο περνούσε ο καιρός σκεφτόμουν ότι αυτό το παιδί δεν θα σταματήσει ποτέ να θηλάζει.Έφτανε η ώρα του ύπνου και έτρεχε με φούρια στο κρεβάτι αλλαλάζοντας βυζιιι!!
Στην ομάδα μητρικού θηλασμού όταν έχουμε το θέμα αποθηλασμού είναι από τα πιο δημοφιλή καθώς απασχολεί πολύ τις μαμάδες.Εσείς μας ρωτάτε και εμείς σας απαντάμε.Θεωρώ πάντως ότι ο αποθηλασμός (σε θηλασμό διαρκείας) είναι το μοναδικό κεφάλαιο που είναι απόλυτα εξατομικευμένο για κάθε περίπτωση χωρίς sos συμβουλές ενώ απαιτεί διακριτική στάση από τους επαγγελματίες υγείας.Πρόκειται για μια περίοδο με πολλά και έντονα συναισθήματα.
Έτσι την τελευταία εβδομάδα που ήμουν αρκετά αποφασιμένη να αποθηλάσω βίωνα ταυτόχρονα και μία συναισθηματική αντίφαση. Όταν εκείνος γατζωνόταν επάνω μου και θήλαζε σα να μην υπάρχει αύριο ένιωθα ότι θα είναι πολύ δύσκολο και το ανέβαλλα.Όταν πάλι μια δυο φορές έτυχε να δείχνει αδιάφορος με κυρίευε ένα περίεργο συναίσθημα,αμηχανία με θλίψη. Σκεφτόμουν “Τι τώρα έτσι απλά θα τελιώσει? “Και έτσι απλά τέλιωσε 2 βράδια πριν.Κοιμήθηκε μόνος του.Η εξήγηση όπως και τις άλλες φορές ήταν ότι το γαλατάκι τέλιωσε όπως το λέγαμε από καιρό.Τον αγκάλιασα ατέλιωτα με μια δόση ενοχής.Η ήρεμη αποδοχή του με συγκίνησε ακόμα περισσότερο.
Όπως όταν στις ταινίες τελιώνει μια σχέση παρουσιάζονται μελοποιημένα σκηνές από το παρελθόν κάπως έτσι και εγώ θυμήθηκα την πρώτη επαφή του Χ.. με το στήθος που κουτουλούσε το κεφάλι του μέχρι να πιάσει τη θηλή,τους κοινούς ύπνους, τους μαραθώνιους θηλασμούς τις νύχτες,την ανακούφιση στις ιώσεις -ένιωθα ότι του έδινα το πιο αποτελεσματικό φάρμακο,τις πολύτιμες σιωπές που διακόπτονταν μόνο από ένα ρυθμικό γκλουκ, τα απίστευτα ακροβατικά, τα χαμόγελα,τα βλέμματα.Και μετά πήγα και πιο πίσω στην πρώτη εμπειρία θηλασμού που είχα με τον πρώτο μου γιο με παρόμοιες αλλά και ξεχωριστές στιγμές θηλασμού.
Ένας μεγάλος κύκλος θηλασμού κλείνει για μένα ο οποίος τυγχάνει σε διάρκεια να συμπίπτει με την διάρκεια ζωής της ομάδας θηλασμού Καβάλας. Για αυτό αυθόρμητα θέλησα να γράψω τις σκέψεις μου εδώ δημόσια. Για αυτό και στα μαθήματα συνηθίζουμε να λέμε ότι όσο και να δυσκολεύεστε στην αρχή κάποιες μαμάδες με το θηλασμό θα ανταμοιφθείτε πολλαπλά στο μέλλον όχι μόνο εσείς και το μωρό σας αλλά όλη η οικογένεια.Μαζί με τα άλμπουμ βάφτισης μέσα στο σπίτι μας θα έπρεπε να έχουμε και ένα αλμπουμ θηλασμού.Είναι πράγματι ένα μαγικό ταξίδι!”

Ακούμε; Ακούμε!

img_3193

Στο νηπιαγωγείο που πάει ο μεγάλος μου γιος τους δόθηκε μεταξύ άλλων μια οδηγία την οποία αποστήθισε με καμάρι και ήθελε να την έχουμε και στο σπίτι γραπτώς. Η οδηγία έχει ως εξής:

‘Περιμένουμε την σειρά μας να μιλήσουμε και ακούμε αυτόν που μιλάει.’

Πόση μεγάλη αλήθεια και δύναμη κρύβεται σε αυτή την πρόταση. Παρατηρώντας εμάς τους ενήλικες φαίνεται ότι έχουμε  αποτύχει παταγωδώς να υιοθετήσουμε στην πράξη την υπομονή που χρειάζεται για να πάρουμε τον λόγο καθώς και την ενεργητική ακρόαση που προυποθέτει αποδοχή και ενσυναίσθηση εκείνου που μιλάει. Το σύνηθες είναι να ακούμε τον άλλον επιφανειακά έχοντας περισσότερο στραμμένη την προσοχή μας σε αυτό που εμείς θέλουμε να πούμε που συχνά θα είναι ένας αντίλογος ή μια διόρθωση ή απλά κάτι να συμπληρώσουμε. Δυσκολευόμαστε να αφήσουμε τον άλλον να πει αυτό που έχει να πει και εμείς απλά σιωπώντας να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε. Μόνο να κατανοήσουμε χωρίς πάντα να χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι το οποίο θα έχει την δική μας ερμηνεία και θα αποδώσει τα δικά μας συναισθήματα.

Με διάθεση αυτοκριτικής παραθέτω το ακόλουθο παράδειγμα όπου ο μικρότερος τρίχρονος γιος μου σε ανυποψίαστο χρόνο εκφράζει με ουδέτερο ύφος την στάση ενός συμμαθητή του στον παιδικό ο οποίος δεν φαίνεται να πολυαρέσει πλέον την παρέα του. Χαρακτηριστικά αναφέρει ” Μαμά ο Γ. δεν με κάνει άλλο παρέα, μάλλον με βαριέται”. Πρόκειται για μια  μοναδική ευκαιρία που μου προσφέρει εκείνη την στιγμή το παιδί για τον τρόπο που σκέφτεται και αυτοκαθορίζεται. Θα μπορούσα να του δώσω όσο χρόνο ήθελε (στο αμάξι ήμασταν και οδηγούσα) επιτρέποντας του να συνεχίσει εαν ήθελε να συνεχίσει να μιλάει ή εαν δεν το έκανε να τον ρωτήσω γιατί πιστεύει ότι ο φίλος του τον βαριέται.Πρόκειται για τις πρώτες πεποιθήσεις του παιδιού για τον εαυτό του, αυτές που διαμορφώνουν όχι μόνο την εικόνα που έχει το ίδιο για τον εαυτό του αλλά και για τους άλλους και για το μέλλον του. Αντ’αυτού εγώ η Ελληνίδα, παρορμητική ,κουκουβάγια,μάνα πρότρεξα να πω “Ποιος σε βαριέται εσένα παιδί μου, εσύ που είσαι μεσ’ το χαμόγελο και στη γλύκα, εσύ που μπλα μπλα…” Και πολύ γρήγορα ακολούθησε η σκέψη μου ‘ κάτσε τώρα να δούμε που θα παρκάρω’.

Πάει η ευκαιρία!

Από την άλλη κλείνοντας αισιόδοξα ποτέ δεν είναι αργά. Σε ευκαιρία που μου δόθηκε άλλη φορά τυχαία σε μια συζήτηση που αναφέρθηκε το όνομα του συμμαθητή του τον ρώτησα εαν εξακολουθούσε να πιστεύει ότι ο συμμαθητής του τον βαριόταν. Και η απάντηση ήρθε αφοπλιστικά. “Όχι εντάξει την άλλη μέρα με είπε γεια”.

Για αρχή…

Μετά από χρόνια σπουδών – Μαιευτική-Ψυχολογία-Μεταπτυχιακό, πιστοποίηση ως  σύμβουλος γαλουχίας – έγινα μαμά δύο αγοριών και προσπαθώ να εφαρμόσω στον εαυτό μου και στην οικογένεια μου ότι έμαθα από τις επιστήμες και από τη ζωή. Όχι πάντα με επιτυχία αλλά με συνεχή προσπάθεια, αγάπη και ανοιχτή ματιά προς τη ζωή και τους ανθρώπους.

Σε αυτή τη φάση της ζωής μου νιώθω την ανάγκη να γράφω τις σκέψεις μου που αφορούν την καθημερινότητα μας στην ελληνική πραγματικότητα όπως την βιώνω εγώ και η οικογένεια μου. Επίσης με ενδιαφέρει να αναζητώ την έγκυρη και τεκμηριωμένη γνώση στο επιστημονικό πεδίο που αφορά την Ψυχολογία και την Μαιευτική και έπειτα να γράφω κριτικά ή ερμηνευτικά σχόλια σε κείμενα διαφόρων συγγραφέων. Εαν λοιπόν περιπλανιέστε στο αχανές διαδίκτυο και βρεθείτε τυχαία σε αυτή τη σελίδα μπορείτε να κάνετε μια στάση διαβάζοντας κάτι που μπορεί να σας ταιριάξει, να σας ωφελήσει ή και να σας βρεί αντίθετους. Όπως σε όλα στη ζωή εαν νιώθετε ότι σας ταιριάζει το κρατάτε αν όχι το προσπερνάτε.

Σας καλωσορίζω λοιπόν στο blog μου και θα χαρώ να μου στείλετε θέματα που σας ενδιαφέρουν να τα αναλύσουμε.