Ακούμε; Ακούμε!

img_3193

Στο νηπιαγωγείο που πάει ο μεγάλος μου γιος τους δόθηκε μεταξύ άλλων μια οδηγία την οποία αποστήθισε με καμάρι και ήθελε να την έχουμε και στο σπίτι γραπτώς. Η οδηγία έχει ως εξής:

‘Περιμένουμε την σειρά μας να μιλήσουμε και ακούμε αυτόν που μιλάει.’

Πόση μεγάλη αλήθεια και δύναμη κρύβεται σε αυτή την πρόταση. Παρατηρώντας εμάς τους ενήλικες φαίνεται ότι έχουμε  αποτύχει παταγωδώς να υιοθετήσουμε στην πράξη την υπομονή που χρειάζεται για να πάρουμε τον λόγο καθώς και την ενεργητική ακρόαση που προυποθέτει αποδοχή και ενσυναίσθηση εκείνου που μιλάει. Το σύνηθες είναι να ακούμε τον άλλον επιφανειακά έχοντας περισσότερο στραμμένη την προσοχή μας σε αυτό που εμείς θέλουμε να πούμε που συχνά θα είναι ένας αντίλογος ή μια διόρθωση ή απλά κάτι να συμπληρώσουμε. Δυσκολευόμαστε να αφήσουμε τον άλλον να πει αυτό που έχει να πει και εμείς απλά σιωπώντας να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε. Μόνο να κατανοήσουμε χωρίς πάντα να χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι το οποίο θα έχει την δική μας ερμηνεία και θα αποδώσει τα δικά μας συναισθήματα.

Με διάθεση αυτοκριτικής παραθέτω το ακόλουθο παράδειγμα όπου ο μικρότερος τρίχρονος γιος μου σε ανυποψίαστο χρόνο εκφράζει με ουδέτερο ύφος την στάση ενός συμμαθητή του στον παιδικό ο οποίος δεν φαίνεται να πολυαρέσει πλέον την παρέα του. Χαρακτηριστικά αναφέρει ” Μαμά ο Γ. δεν με κάνει άλλο παρέα, μάλλον με βαριέται”. Πρόκειται για μια  μοναδική ευκαιρία που μου προσφέρει εκείνη την στιγμή το παιδί για τον τρόπο που σκέφτεται και αυτοκαθορίζεται. Θα μπορούσα να του δώσω όσο χρόνο ήθελε (στο αμάξι ήμασταν και οδηγούσα) επιτρέποντας του να συνεχίσει εαν ήθελε να συνεχίσει να μιλάει ή εαν δεν το έκανε να τον ρωτήσω γιατί πιστεύει ότι ο φίλος του τον βαριέται.Πρόκειται για τις πρώτες πεποιθήσεις του παιδιού για τον εαυτό του, αυτές που διαμορφώνουν όχι μόνο την εικόνα που έχει το ίδιο για τον εαυτό του αλλά και για τους άλλους και για το μέλλον του. Αντ’αυτού εγώ η Ελληνίδα, παρορμητική ,κουκουβάγια,μάνα πρότρεξα να πω “Ποιος σε βαριέται εσένα παιδί μου, εσύ που είσαι μεσ’ το χαμόγελο και στη γλύκα, εσύ που μπλα μπλα…” Και πολύ γρήγορα ακολούθησε η σκέψη μου ‘ κάτσε τώρα να δούμε που θα παρκάρω’.

Πάει η ευκαιρία!

Από την άλλη κλείνοντας αισιόδοξα ποτέ δεν είναι αργά. Σε ευκαιρία που μου δόθηκε άλλη φορά τυχαία σε μια συζήτηση που αναφέρθηκε το όνομα του συμμαθητή του τον ρώτησα εαν εξακολουθούσε να πιστεύει ότι ο συμμαθητής του τον βαριόταν. Και η απάντηση ήρθε αφοπλιστικά. “Όχι εντάξει την άλλη μέρα με είπε γεια”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s