Μια ευχάριστη στιγμή της ημέρας

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που μπήκα τελευταία φορά σε ταξί στη Θεσσαλονίκη τότε δηλαδή που σπούδαζα και χρειαζόταν κάποιες φορές να μετακινούμαι με αυτό το μέσο μέσα στην πόλη. Θυμάμαι ότι το να μπω σε ταξί ήταν για μένα μια δυσάρεστη εμπειρία και το απέφευγα όσο γινόταν περισσότερο κυρίως γιατί η κούρσα συνοδεύοταν ως επί το πλείστον από ένα πρόσωπο ανθρώπου μέσα στην κατήφεια και στην μουρτζουφλιά. Η ανταπόκριση σε χαιρετισμό κατά την είσοδο στο αμάξι ήταν φτωχή ή ανύπαρκτη. Η παραμικρή ενόχληση που θα προέκυπτε στη διάρκεια της διαδρομής, που ήταν το μόνο εύκολο να συμβεί σε δρόμους ελληνικής μεγαλούπολης- πυροδοτούσε τα ήδη ‘πειραγμένα’ νεύρα του οδηγού με συνέπεια εκείνος να εκρύγνηται και εγώ να κρατώ την αναπνοή μου.

Αρκετοί και τότε και τώρα δικαιολογούν μια τέτοια συμπεριφορά επαγγελματιών με το πρόσχημα ότι πρόκειται για μια πολύ απαιτητική δουλειά. Πράγματι η δουλειά του οδηγού ταξί είναι πολύ δύσκολη καθώς έχει να διαχειριστεί εν κινήσει διάφορες συμπεριφορές και διαθέσεις ανθρώπων και όλα αυτά μέσα σε ένα πολύ κακό οδικό δίκτυο. Δείχνουμε λοιπόν κατανόηση μέχρι εκεί όμως που υπάρχει λογική και μέτρο. Κατανοούμε την αδιαθεσία που προέρχεται από μια κακή μέρα,την κούραση από την πολύωρη οδήγηση, την ανυπομονησία από το κυκλοφοριακό. Όμως ο καθένας μπορεί να έχει μια μέρα που ξεκίνησε ανάποδα ή μέρες ολόκληρες που να περνάνε δύσκολα και μια δουλειά να τον περιμένει ή ακόμα χειρότερα να μην τον περιμένει καμιά δουλειά.Τι θα γινόταν λοιπόν εαν στον πρώτο άνθρωπο που συναντούσαμε ξεσπούσαμε με φωνές και βρισιές; Όχι ότι δεν συμβαίνει βέβαια στην καθημερινότητα μας αλλά εκεί ακριβώς θα καταλήξω. Για παράδειγμα αντικρύζουμε  ανθρώπους για πρώτη φορά στο χώρο εργασίας τους και ενώ θα περιμέναμε να μας καλωσορίσουν σαν να μας δέχονται στο σπίτι τους εκείνοι εκδηλώνουν μια συμπεριφορά σαν να πράττουν μια πολύ δυσάρεστη υποχρέωση.Ακόμη και να υπήρξε μια κακή στιγμή ή να προηγήθηκε ένας κακός πελάτης δεν δικαιολογείται ο εργαζόμενος να ΄ξερνάει΄ στον επόμενο μεμψίμοιρος το πρόβλημα του. Κι όμως στην Ελλάδα του 2016 διακαιολογείται περισσότερο αυτός που ενίσταται παρά αυτός που εναρμονίζεται σε μια κατάσταση θεωρώντας ότι ο πρώτος θα έχει όλα τα δίκια με το μέρος του για να φτάσει να γίνεται επιθετικός.

Έχοντας λοιπόν τέτοιες εικόνες από το παρελθόν μπήκα απρόθυμα αλλά αναγκαστικά σε ταξί τρεις φορές μέσα σε μια μέρα, αυτή τη φορά στην πρωτεύουσα και μάλιστα μαζί με τα παιδιά. Ο πρώτος οδηγός δεδομένου ότι η διαδρομή που του υποδείξαμε ήταν μικρή σε απόσταση και άρα και σε κέρδος μικρό για εκείνον έδειξε εμφανώς τη δυσαρέσκεια του αναστενάζοντας και οδηγώντας νευρικά. Για να ακούσουμε μία καλημέρα,ευχαριστώ, παρακαλώ ούτε λόγος.Ουφ σκέφτηκα, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο δεύτερος ουδέτερος σε αντιδράσεις (αποδεκτό) και ο τρίτος είναι αυτός που με ενέπνευσε να γράψω αυτό το κείμενο και να ‘ναι καλά εκεί που είναι.

Από την πρώτη στιγμή όταν δήλωσα τον προορισμό μου αντίκρυσα ένα χαμογελαστό πρόσωπο με βλεμμα ζωηρό σαν να είχε κοιμηθεί οχτάωρο και την προηγούμενη νύχτα είχε πάρτυ. Μας καλωσόρισε, μας βοήθησε να μπούμε στο ταξί του ανοίγοντας και κλείνοντας ο ίδιος την πόρτα, απευθύνθηκε στα παιδιά με ύφος και τόνο φωνής καλύτερα και απο νηπιαγωγό. Οδηγούσε ήρεμα όπως ήρεμος ήταν και ο ίδιος, μας ρώτησε διακριτικά τον λόγο που μας έφερε στην πρωτεύουσα και πως περάσαμε ενώ έδωσε δυο καλές ιδέες για μέρη που θα μπορούσαμε να πάμε με τα παιδιά σε επόμενη επίσκεψη μας στην Αθήνα. Ο εσωτερικός χώρος του αυτοκινήτου έλαμπε απο καθαριότητα χωρίς ωστόσο να του δημιουργεί άγχος που μπήκαν παιδιά τα οποία με τις άτσαλες κινήσεις τους θα μπορούσαν να λερώσουν. Αντίθετα φαινόταν ότι απολάμβανε την διαδρομή σαν να μην ήταν η δουλειά του αλλά σα να πηγαίναμε όλοι μαζί ταξιδάκι αναψυχής.Αυθόρμητα μου ήρθε το χαμόγελο το οποίο χαράκτηκε στο πρόσωπο μου για αρκετά λεπτά δημιουργώντας ένα ευχάριστο συναίσθημα και θετικές σκέψεις.

Ξέρω ότι υπάρχουν τετοιοι άνθρωποι ανάμεσα μας που δεν επιτρέπουν στις αντίξοες συνθήκες των καιρών να τους σβήσουν το χαμόγελο και να εκτοπίσουν τους καλούς τρόπους και την ευγένεια τους προς τον συνάνθρωπο. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θέλεις να βρίσκονται στη ζωή σου ως φίλοι, συνεργάτες,γείτονες,συνταξιδιώτες. Τους θέλεις έστω και για μια στιγμή, σε μία τυχαία συνάντηση σε ένα ταξί, σε ένα λεωφορείο, σε ένα γραφείο, στο δρόμο…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s