‘Oταν οι ψυχολόγοι εκπαιδεύουν τους προπονητές πως να προπονούν,οι νεαροί αθλητές νιώθουν καλύτερα και παίζουν περισσότερο.

345c2bfe00000578-0-image-a-1_1463616481804

http://www.apa.org/research/action/coach.aspx

Πόσο διαφορετικές θα ήταν οι ζωές μας εαν στην καθημερινότητα μας συμπεριλαμβάναμε έναν “κόουτς” ή life coach όπως λέγεται στα αγγλικά. Ένα προπονητή ζωής δηλαδή που θα μας βοηθούσε να βελτιώσουμε τις ανθρώπινες και επαγγελματικές δυνατότητες. Στα παιδιά δίνεται αυτή η ευκαιρία από πολύ νωρίς εφόσον έχουν ξεκινήσει ένα άθλημα ατομικό ή ομαδικό και καλούνται να μάθουν σε πραγματικές συνθήκες τη συνεργασία,τον ανταγωνισμό,την νίκη ή την ήττα. Ο ρόλος του προπονητή σε ένα άθλημα δεν περιορίζεται στην εκμάθηση του συγκεκριμένου αθλήματος αλλά είναι πολυδιάστατος καθώς θα χρειαστεί να γίνει ανάλογα με τις συνθήκες δάσκαλος,ψυχολόγος,εμψυχωτής, κριτής και πάνω από όλα αυτός που θα εμπνεύσει τα παιδιά. Το τελευταίο δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση αλλά από την άλλη είναι μη ωφέλιμο να πιστεύουμε ότι λίγοι είναι εκείνοι οι προπονητές που αποτελούν πρότυπα για τα παιδιά καθώς αυτό είναι χάρισμα που κάποιοι το έχουν και κάποιοι όχι. Αποφασίζοντας να γίνει κάποιος προπονητής θα πρέπει να γνωρίζει ότι η εκπαίδευση του δεν έχει ημερομηνία λήξης αλλά αποτελεί μια μακρόχρονη διαδικασία που περιλαμβάνει καθημερινά ως στόχο τη συνεχή βελτίωση των γνώσεων, των δεξιοτήτων και της συμπεριφοράς του. Με αυτό τον τρόπο οι μικροί αθλητές  γίνονται δέκτες όλης αυτής της αξιόλολογης προσπάθειας και αυθόρμητα θα προσπαθήσουν να την μιμηθούν.
Αυτό που θα μιμηθούν πρώτα θα είναι η αγάπη για το άθλημα και αυτός θα πρέπει να είναι ο πρωταρχικός σκοπός κάθε προπονητή σε συνεργασία με το γονιό.

Οι ψυχολόγοι Ronald Smith και Frank Smoll σχεδίασαν ένα πρόγραμμα (Coach Effectiveness Training program) το οποιο απευθύνεται σε προπονητές που ασχολούνται με παιδιά και εφήβους και στοχεύει στη βέλτιστη οργάνωση μια ομάδας διατηρώντας παράλληλα την αυτοεκτίμηση του κάθε παιδιού χωριστά, βασισμένο στη Γνωστική Συμπεριφορική προσέγγιση. Στο πρόγραμα δίνεται έμφαση στην ατομική προσπάθεια και εξέλιξη που έρχεται να αντικαταστήσει την ισχυρή πεποίθηση ότι η νίκη είναι το παν σε ένα άθλημα. Ο ίδιος ο προπονητής έρχεται σε καλύτερη επαφή με τον εαυτό του με συνέπεια να κατανοεί καλύτερα πως γίνεται αντιληπτή η συμπεριφορά του από τους μαθητές ενώ είναι σε θέση να προβλέψει καλύτερα τις επιπτώσεις των διαφόρων συμπεριφορών των παιδιών τόσο στις επιδόσεις τους όσο και στο σύνολο της ομάδας.
Εφαρμόζοντας τις μεθόδους CET σε προπονητές ομάδας μπέιζμπολ,οι προπονητές που ολοκλήρωσαν την εκπαίδευση αξιολογήθηκαν από τους παίκτες τους πολύ πιο θετικά συγκριτικά με εκείνους που δεν έλαβαν τη σχετική εκπαίδευση. Παρατηρήθηκε ακόμη ότι οι αθλητές των CET προπονητών απολάμβαναν περισσότερο το άθλημα ενώ βελτίωσαν σημαντικά την αυτοπεποίθηση τους ιδιαίτερα μάλιστα εκείνοι οι αθλητές που εμφάνιζαν χαμηλή αυτοεκτίμηση. Άλλες σχετικές έρευνες που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν τα θετικά αποτελέσματα της εφαρμογής του εκπαιδευτικού προγράμματος CET δείχνοντας ότι οι αθλητές των εκπαιδευμένων προπονητών διακατέχονταν από λιγότερο άγχος ενώ οι πιθανότητες να εγκαταλείψουν το άθλημα ήταν πολύ μικρές.

Τα συμπεράσματα είναι απλά και σπουδαία. Όσο οι προπονητές, ‘τα σημαντικά άλλα πρόσωπα’ στη ζωή των παιδιών φροντίζουν να επιμορφώνονται κατάλληλα δημιουργούν αυτόματα ένα θετικό και υποστηρικτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ευνοείται η σωματική και η ψυχική ανάπτυξη του παιδιού. Πρακτικές που περιλαμβάνουν αυστηρότητα, τιμωρία,φωνές και υποτιμιτικά σχόλια δεν κινητοποιούν τον νεαρό αθλητή αντίθετα του δημιουργούν άγχος,θυμό ή απογοήτευση και είναι αρκετά πιθανό να σταματήσει να ακολουθεί το άθλημα.

Advertisements

Αυτή τη χρονιά δεν εύχομαι τίποτα

 

goals

 

Νέα χρονιά, νέο ξεκίνημα, νέοι στόχοι, νέες υποσχέσεις στον εαυτό μας, στην οικογένεια μας. Κάθε νέα χρονιά γίνεται ορόσημο για αλλαγές στη ζωή μας και αφορμή για επανίδρυση του εαυτού μας. ‘Θα χάσω κιλά, θα κάνω γυμναστική, θα κόψω το κάπνισμα, θα μάθω να λέω περισσότερα όχι, θα διασκεδάζω περισσότερο΄ είναι μερικές από τις επιθυμίες που γίνονται υποσχέσεις στον εαυτό μας. Πολλές από αυτές μεταβαίνουν από το ένα στο έτος στο άλλο χωρίς να έχουν επιτευχθεί ή επιτυγχάνονται μερικώς με αποτέλεσμα να ορίζονται εκ νέου ως στόχοι με την προσδοκία ή και τη βεβαιότητα ότι αυτή η χρονιά θα είναι η χρονιά της υλοποίησης.
Όσο όμως ο χρόνος κυλάει και δεν συμβαίνει αυτό ή συμβαίνει σε μικρό βαθμό η απογοήτευση και η αυστηρή αυτοκριτική διαδέχονται την αρχική αισιοδοξία. Σκέψεις όπως “πάλι δεν τα καφέρνω” ή “τελικά είμαι πολύ αδύναμος-η”αρχίζουν να καταλαμβάνουν επικίνδυνα χώρο στο μυαλό μας με συνέπεια να μπλοκάρουμε την αρχική προσπάθεια διαμορφώνοντας μια νέα διαστρεβλωμένη πεποίθηση ότι πρόκειται για κάτι εξαιρετικά δύσκολο  έως και ακατόρθωτο. Το αποτέλεσμα είναι να νιώθουμε ευάλωτοι και ανίσχυροι να συνεχίσουμε και έτσι απομακρυνόμαστε από το στόχο που θέσαμε. Δεδομένου ότι οι σκέψεις για το μέλλον εγείρουν κάποια ανησυχία, οι σκέψεις για το παρελθόν συνοδεύονται με αναπόληση και νοσταλγία, το παρόν είναι ο μοναδικός χρόνος όπου μπορούμε να δράσουμε, να αλλάξουμε κάτι, να μετακινηθούμε, να επικοινωνήσουμε, να πάρουμε μια απόφαση.
Έτσι, για παράδειγμα αντί να ευχόμαστε και να σχεδιάζουμε να είμαστε σε καλή φυσική κατάσταση το καλοκαίρι με λιγότερα κιλά ας στρέψουμε την προσοχή μας στην προετοιμασία του σημερινού μενού γεμίζοντας το πιάτο μας με ποικιλία τροφίμων και χρωμάτων που θα απολαύσουμε μαζί με τα αγαπημένα μας πρόσωπα μακριά από τηλεόραση ή υπολογιστή. Ας απολαύσουμε την κάθε μπουκιά χωριστά, μασώντας αργά, εστιάζοντας σε αυτό που τρώμε και στις αισθήσεις που αυτό εγείρει. Παρόμοια, αντί να ευχόμαστε η καινούρια χρονιά να μας φέρει περισσότερη χαρά, στιγμές χαλάρωσης με φίλους και οικογένεια, τώρα είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να αγκαλιάσουμε, να πάρουμε τηλέφωνο, να γράψουμε ένα γράμμα,να πούμε ευχαριστώ,να παίξουμε ένα παιχνίδι ή να βγούμε μια βόλτα χωρίς προορισμό.
Φροντίζοντας τους εαυτούς μας, δείχνοντας επιείκεια στις αδυναμίες μας αλλά έχοντας διάθεση για συνεχή βελτίωση διατηρούμε την ισορροπία μας ενώ μεταδίδουμε ηρεμία, ασφάλεια και θετική ενέργεια στους γύρω μας, στα παιδιά μας. Ας μη ξεχνάμε ακόμη να αφιερώνουμε λίγο χρόνο καθημερινά για επισήμανση όλων των θετικών πραγμάτων που συνέβησαν στην διάρκεια της ημέρας μαζί με ευγνωμοσύνη. Δεν χρειάζεται να είναι κάτι μεγάλο ή σπουδαίο. Μπορεί να είναι μια καλημέρα που ανταλλάξαμε ή λίγες σελίδες που διαβάσαμε από ένα βιβλίο ή η θέα του χιονιού από το παράθυρο μας σαν αυτό που είδαμε σήμερα στην πόλη μας.