Εγκυμοσύνη μετά από αποβολή. Πόσο χρειάζεται να περιμένετε ;

losing-a-pregnancy1
“Στο παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ”. Γλυπτό του Martin Hudacek.

http://www.nhs.uk/news/2016/12December/Pages/No-need-to-wait-to-try-again-after-miscarriage-advice.aspx

Αποβολή είναι η απώλεια μιας εγκυμοσύνης τις πρώτες 20 εβδομάδες που συμβαίνει σε ένα ποσοστό περίπου 10% των γυναικών που ηλικιακά είναι κάτω από 35 ενώ στις γυναίκες που είναι άνω των 40 το ποσοστό ανέρχεται σε 45%. Πρόκειται για μια επίπονη εμπειρία όπου συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης μπορεί να εμφανιστούν. Συνήθως οι γυναίκες επιθυμούν να συλλάβουν και πάλι αλλά αναρωτιούνται ή φοβούνται αν αυτό είναι εφικτό να συμβεί σύντομα. Μετά από μια αποβολή εμβρύου η γυναίκα θα πρέπει να απέχει σεξουαλικά εώς ότου όλα τα συμπτώματα της αποβολής υποχωρήσουν οριστικά ενώ η περίοδος συνήθως επανέρχεται μέσα στις πρώτες 4 με 6 εβδομάδες μετά την αποβολή ωστόσο σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστούν  μέχρι και μερικοί μήνες για να ομαλοποιηθεί ο κύκλος. Κάθε γυναίκα είναι ξεχωριστή και θα χρειαστεί τον δικό της χρόνο έως ότου νιώσει έτοιμη σωματικά και συναισθηματικά για να προσπαθήσει  μια νέα εγκυμοσύνη.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τα ζευγάρια θα πρέπει να περιμένουν τουλάχιστον 6 μήνες μετά από μια αποβολή πριν προσπαθήσουν και πάλι να συλλάβουν. Οι σχετικές συστάσεις βασίζονται σε μια έρευνα όπου 250.000 γυναίκες έλαβαν μέρος στην Λατινική Αμερική και διαπιστώθηκε πως εαν μια νέα εγκυμοσύνη συνέβαινε σε χρονικό διάστημα μικρότερο των έξι μηνών μετά την αποβολή τότε θα αυξανόταν ο κίνδυνος τόσο για τη μητέρα πχ αναιμία όσο και για το έμβρυο, χαμηλό βάρος ή πρόωρος τοκετός. Ερευνητές όμως αποφάσισαν να διευρευνήσουν την αξιοπιστία των συστάσεων του Π.Ο.Υ  καθώς βασίζονταν σε μια απλή μελέτη που τα ευρήματα της προέρχονταν από μία αναπτυσόμενη χώρα. Στη δική τους μελέτη συμπεριέλαβαν ένα εκατομμύριο γυναίκες από 11 διαφορετικές χώρες του κόσμου και δεν διαπίστωσαν καμία αρνητική επίπτωση στην εγκυμοσύνη που λάμβανε χώρα μετά από αποβολή σε λιγότερο από 6 μήνες. Αντίθετα μάλιστα παρατηρήθηκε μειωμένη πιθανότητα αποβολών και πρόωρου τοκετού σε αυτές τις γυναίκες.

Πρόκειται για μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση που διεξήχθη από ερευνητές του πανεπιστημίου της Μάλτα και του Πανεπιστημίου του Άμπερντιν της Μ. Βρετανίας και τα αποτελέσμτατα της δημοσιεύτηκαν στο ιατρικό περιοδικό ‘Human Reproduction’. Το συμπέρασμα της μελέτης είναι ότι οι γυναίκες που είχαν μια αποβολή θα πρέπει να ξεκινήσουν σύντομα την προσπάθεια να συλλάβουν και πάλι μέσα στους πρώτους έξι μήνες.  Είναι περιττό λοιπόν σύμφωνα με τα ευρήματα οι γυναίκες να καθυστερούν τη σύλληψη μετά από αποβολή και για αυτό συστήνεται ειδικά στις γυναίκες άνω των 35 ετών να μην καθυστερήσουν καθόλου τη νέα εγκυμοσύνη. Στην Αγγλία υπάρχει σύνδεσμος υποστήριξης γυναικών που αποβάλλουν αναγνωρίζοντας την ανάγκη που προκύπτει για υποστήριξη και ενημέρωση αλλά και επειδή πρόκειται για ένα αρκετά συχνό φαίνόμενο (1 στις 6 εγκυμοσύνες καταλήγει σε αποβολή). http://www.miscarriageassociation.org.uk/support/trying-again/

Advertisements

Κάποιες σκέψεις γύρω από το θηλασμό, τη στήριξη και τον αποθηλασμό

dc380b363af79dc0bf5a6d1e1f0009eb

Μέσα από τις διάφορες εμπειρίες των γυναικών που έχουν γεννήσει και θηλάζουν διαπιστώνεται ότι υπάρχουν πολλές ομοιότητες που οδηγούν τις πιο έμπειρες μαμάδες να συμβουλεύουν άλλες αρχάριες και να τις στηρίζουν. Η υποστήριξη από μητέρα σε μητέρα είναι σημαντικός ενισχυτικός παράγοντας στην ψυχολογία της γυναίκας τόσο στην περίοδο της εγκυμοσύνης όσο και της λοχείας. Η έννοια της υποστήριξης περιλαμβάνει την ενθάρρυνση, την βοήθεια, την αλληλεγγύη, την ανακούφιση. Πρόκειται για θετικές ενέργειες που αθροιστικά χαρίζουν ένα “οπλοστάσιο” στην έγκυο γυναίκα που θα την οδηγήσει με περισσότερη αυτοπεποίθηση στον τοκετό αξιοποιώντας τις δυνάμεις της στο μέγιστο βαθμό. Αντίθετα οι αρνητικές συμπεριφορές όπως νουθετήσεις, επικριτικά σχόλια, αναφορές σε προσωπικές άσχημες συνθήκες τοκετού ή άλλες ιστορίες που προκαλούν δέος ή τρόμο δεν έχουν να προσφέρουν κανένα όφελος. Ένας θετικός τρόπος αντιμετώπισης της επιτόκου ή της θηλάζουσας δεν σημαίνει ότι ωραιοποιείται η κατάσταση που θα βιώσει και σε καμία περίπτωση δεν είναι ταυτόσημος με απόκρυψη ή συγκάληψη της πραγματικότητας. Μοναδικός στόχος είναι η επίτευξη μιας όσο γίνεται πιο θετικής εμπειρίας τοκετού και λοχείας. Ακόμα και αν θέλετε να περιγράψετε το δικό σας βίωμα που ενδεχομένως δεν ήταν θετικό έχει ιδιαίτερη σημασία πριν το κάνετε να σκεφτείτε πως αυτό θα βοηθήσει τη γυναίκα που έχετε απέναντι σας. Είναι προτιμότερο να αποφύγετε πχ μια περιγραφή οδύνης που προέκυψε από πονεμένες θηλές ή ένα πολύωρο τοκετό και να εστιάσετε στο τι σας βοήθησε ή τι εκτιμάτε ετερόχρονα ότι θα κάνατε διαφορετικά. Μένοντας στις λύσεις ενός προβλήματος βοηθάτε τόσο το συνομιλητή σας όσο και τον εαυτό σας καθώς θα νιώσετε καλύτερα, λαμβάνοντας μεγαλύτερη ικανοποίηση από το πως διαχειριστήκατε μια κατάσταση. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος να παρασυρθείτε στη δίνη αρνητικών συναισθημάτων οικτίροντας ή κατηγορώντας τον εαυτό σας ή τους άλλους. Δύο πράγματα χρειάζεται μια γυναίκα για να το πετύχει αυτό. Έγκυρη, σφαιρική ενημέρωση και ενδυνάμωση.

Δυστυχώς, η υπέρμετρη ιατρικοποίηση τοκετού δεν αφήνει πολλά περιθώρια να συμβεί το δεύτερο, η ενδυνάμωση. Στο όνομα της ασφάλειας οι παρεμβάσεις που γίνονται είναι πολλές ξεπερνώντας το όριο που έχει τεθεί για να είναι πραγματικά ωφέλιμες. Ως συνέπεια η γέννα, στην αντίληψη πολλών είναι συνυφασμένη με παθολογικές καταστάσεις που καθιστά αναγκαία την εφαρμογή διαφόρων επεμβατικών πρακτικών για την αίσια έκβαση της. Το ιατρικοποιημένο μοντέλο δεν είναι τυχαία διαδεδομένο στην ελληνική κοινωνία η οποία γεννά και ανατρέφει ενήλικες που δεν κατάφεραν να αυτονομηθούν με αποτέλεσμα να λαμβάνουν μια πιο παθητική στάση στην αντιμετώπιση διαφόρων ζητημάτων που αφορούν τους ίδιους. Όταν δεν έχουν μάθει να το κάνουν αυτό από μικρή ηλικία, μεγαλώνοντας νιώθουν περισσότερο ευάλωτοι να βασιστούν στον εαυτό τους και αναζητούν να βρουν λύσεις μέσα από τους άλλους με την προσδοκία ότι έτσι θα βρουν ανακούφιση και εσωτερική ισορροπία. Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η ιατρικοποίηση τοκετού μεταξύ άλλων είναι απόρροια του φόβου και της αδυναμίας λήψης πρωτοβουλίας των γυναικών στα πλαίσια ενός πατερναλιστικού μοντέλου που συντηρεί την εξαρτητική και αποδυναμωμένη συμπεριφορά τους ενόψει του τοκετού.

Θεώρησα απαραίτητη αυτή τη μεγάλη εισαγωγή πριν περάσω παρακάτω στο σημαντικό θέμα του αποθηλασμού.

Στην αρχή λοιπόν του άρθρου αναφέρθηκε ότι οι εμπειρίες που μοιράζονται οι γυναίκες από τον τοκετό τους ή θηλάζοντας τα παιδιά τους έχουν πολλά κοινά σημεία που τις φέρνουν κοντά. Η μαγεία της γέννας και το θαύμα της ζωής είναι ίδια σε κάθε περίπτωση. Συγκινίσεις δυνατές, συναισθήματα ανάμεικτα όπως χαρά, ανακούφιση αλλά και άγχος απαντώνται σχεδόν σε όλες τις γυναίκες που έχουν φέρει στον κόσμο μια καινούρια ζωή. Από την άλλη δεν παύει κάθε γέννα να είναι ξεχωριστή για τη κάθε γυναίκα αφού κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός με τη δική του μοναδική ψυχοσύνθεση και έτσι η εμπειρία του τοκετού και του θηλασμού δεν θα μπορούσε να είναι η ίδια για όλες. Αυτό μπορούν πολύ εύκολα να το επιβεβαιώσουν οι ίδιες μητέρες που έχουν γεννήσει δύο ή περισσότερα παιδιά βιώνοντας τον κάθε τοκετό αλλά και θηλασμό με διαφορετικό τρόπο. Το κάθε μωρό επίσης είναι μοναδικό και αυτό αποδεικνύεται πολύ νωρίς με τον τρόπο που θηλάζει. Οι μητέρες που έχουν έχουν ήδη θηλάσει μια φορά παρατηρούν γρήγορα τις διαφορές και εκπλήσσονται. Συχνά κάνουν αναπόφευκτα συγκρίσεις στον τρόπο που θηλάζουν τα παιδιά τους σε βαθμό που μπορεί να μπερδευτούν και προσπαθούν να προσαρμοστούν στο νέο στυλ θηλασμού. Αυτό όμως βοηθά την κάθε μητέρα και όχι μόνο να συνειδητοποιεί τη μοναδικότητα του κάθε παιδιού και έτσι να του παρέχει την ξεχωριστή φροντίδα που εκείνο χρειάζεται. Σε άρθρο του που ονομάζεται “Στυλ και προφιλ βρεφών στον θηλασμό” ο παιδίατρος Στέλιος Παπαβέντσης προτρέπει τους γονείς να εστιάσουν στο παιδί τους πέρα από πρέπει επιβαλλόμενα και από εξωτερικά στερεότυπα ενώ αναφέρει στοιχεία της προσωπικότητας του μωρού που γίνονται φανερά μέσω του τρόπου που θηλάζει. Πράγματι εφόσον οι γονείς συντονιστούν με την προσωπικότητα του μωρού τους, συμπεριλαμβανομένης και της προσωπικότητας του στο θηλασμό θα διαπιστώσουν ότι πολλά από αυτά τα χαρακτηριστικά ακολουθούν και διαμορφώνουν την προσωπικότητα του παιδιού τους όσο μεγαλώνει.

Έτσι, υιοθετώντας την ίδια φιλοσοφία την χρονική περίοδο που το ταξίδι του θηλασμού τελιώνει ευνοείται μια πιο θετική στάση από πλευράς της μητέρας η οποία βιώνει περισσότερα συναισθήματα ικανοποίησης και χαράς παρά λύπης και απογοήτευσης. Βέβαια τα τελευταία συναισθήματα είναι πιο πιθανό να είναι παρόντα σε ένα πρόωρο αποθηλασμό που συνέβη είτε λόγω ελλιπούς ενημέρωσης είτε λόγω ελλιπούς στήριξης ή για διάφορους άλλους λόγους. Έχει μεγάλη σημασία να αναφέρεται συχνά και να επικρατήσει στην αντίληψη του κόσμου ότι ο αποκλειστικός θηλασμός συστήνεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας μέχρι τους 6 μήνες και η συνέχιση του θηλασμού με στερεές τροφές μέχρι και τα δύο χρόνια ή περισσότερο. Πιο συγκεκριμένα για όσο επιθυμεί η μητέρα και το παιδί. Η Αμερικάνικη Παιδιατρική Ακαδημία
επιβεβαιώνει τη σύσταση για αποκλειστικό θηλασμό έως τους 6 μήνες και συμπληρώνει ότι δεν υπάρχει ανώτατο όριο στη διάρκεια του θηλασμού και καμία ένδειξη ότι προκαλείται ψυχολογική βλάβη ή βλάβη στην ανάπτυξη του παιδιού από το μακροχρόνιο θηλασμό. Από την άλλη, το θλιβερό νέο είναι ότι μόνο το 37% των Αμερικανών παιδιάτρων προτείνουν θηλασμό για τουλάχιστον ένα χρόνο. Η Kathy Dettwyler (1995) ανθρωπολόγος, συγγραφέας και θερμή υποστηρίκτρια του θηλασμού έχει μελετήσει το χρόνο που βιολογικά και αυτόβουλα τα μωρά των ανθρώπων σταματάνε να θηλάζουν συγκρτικά με άλλα θηλαστικά και έχει καταλήξει στο συμπερασμα ότι αυτό συμβαίνει περίπου στα 2.5 χρόνια το ελάχιστό με μέγιστο χρονικό όριο τα 7 χρόνια. Σε κοινωνίες όπου τα παιδιά αφήνονται ανεμπόδιστα να θηλάζουν όσο χρονικό διάστημα επιθυμούν συνήθως απογαλακτίζουν μόνα τους στην ηλικία περίπου των 3 με 4 χρόνων.
Τα παλιά χρόνια το να αποθηλάσει ένα παιδί στα τρία περίπου χρόνια θεωρούνταν ένα πολύ ευχάριστο γεγονός καθώς ο απογαλακτισμός σήμαινε ότι το παιδί είχε θέσει γερές βάσεις με το θηλασμό στα πρώτα του χρόνια και εισερχόταν με το πολύτιμο αυτό εφόδιο σε ένα επόμενο στάδιο ανάπτυξης. Στη συνηθέστερη ερώτηση των μαμάδων που θηλάζουν μακροχρόνια ‘Πότε είναι καλό να σταματήσω και αν το κάνω θα αφήσω τραύμα στο παιδί μου?
Αρκετοί ψυχολόγοι- ψυχίατροι ειδικά αυτοί που ασπάζονται την ψυχοδυναμική προσέγγιση πιστεύουν ότι ο παρατεταμένος θηλασμός συνδέεται με μια εικόνα της μητέρας που είναι παρούσα σε όλες τις ανάγκες του παιδιού και δεν αφήνει έτσι χώρο να αναπτυχθεί το παιδί και να είναι ανθεκτικό στις ματαιώσεις της ζωής. Σύμφωνα με την άποψη τους η συνέχιση θηλασμού πέρα από τον ένα χρόνο (για μερικούς ακόμη και πέρα από τους 6 μήνες) τροφοδοτεί υπερβολική ικανοποίηση στο μωρό στη διάρκεια του στοματικού σταδίου με κίνδυνο να δημιουργηθεί καθήλωση στο συγκεκριμένο στάδιο εξέλιξης διαμορφώνοντας στοματικό χαρακτήρα που δυσανάλογα αρέσκεται στο φαγητό, το ποτό, το κάπνισμα. Μια τέτοια αλήθεια θα τρόμαζε την κάθε μητέρα που θηλάζει το παιδί της και επιθυμεί να του προσφέρει ότι καλύτερο για την ψυχική και σωματική του υγεία. Ωστόσο, δεν μπορούμε να μιλάμε για ένα έγκυρο επιχείρημα ενάντια στο μακροχρόνιο θηλασμό διότι ως γνωστό οι ψυχαναλυτικές θεωρίες δεν έχουν ποτέ εκτεθεί με επιστημονικό τρόπο ούτε έχουν ελεγχθεί ανάλογα οπότε πρόκειται για μια σειρά από υποθέσεις και παρατηρήσεις χωρίς να είναι επιστημονικά τεκμηριωμένες. Όταν όμως το ευρύ κοινό δεν το γνωρίζει αυτό και λαμβάνει πληροφορίες για τόσο κρίσιμα θέματα ως θέσφατες αλήθειες εύλογα βιώνει σύγχυση και κυριεύεται από φόβο και ενοχή.

Στην εποχή μας επικρατεί η evidence based practice δηλαδή η εφαρμογή θεραπευτικών σχημάτων που έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητα και ασφάλεια τους σε ελεγχόμενες τυχαιοποιημένες μελέτες με ικανό δείγμα ασθενών. Η επιστήμη της Ψυχολογίας δεν θα μπορούσε βέβαια να μείνει ανεπηρέαστη από τις συνεχείς αλλάγές που επιδέχεται ο χώρος της υγείας και έτσι η σύγχρονη Ψυχολογία έχει προχωρήσει αρκετά και διαφέρει κατά πολύ από τις θεωρίες του Freud. Πολλές είναι οι μελέτες που επικυρώνουν την προστατευτική δράση του μακροχρόνιου θηλασμού όχι μόνο στην σωματική υγεία του παιδιού αλλά και στην ψυχική. Στις δυτικές κοινωνίες ο θηλασμός δυστυχώς ακόμη προσμετράται σε μήνες και όχι σε χρόνια για αυτό και συχνά το ερώτημα του απογαλακτισμού τίθεται σε πολλές οικογένειες πολύ νωρίς. Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη για όλους τους επαγγελματίες υγείας μαζί με την στήριξη της πολιτείας να απευθύνουν σαφές μήνυμα στο σύνολο της κοινωνίας αλλά και στο κάθε σπίτι ξεχωριστά ότι ο αποκλειστικός θηλασμός αλλά και ο μακροχρόνιος θηλασμός αποτελεί μια πραγματική επένδυση στο παιδί σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Επιστρέφοντας στην ερώτηση περί αποθηλασμού σε μακροχρόνιο θηλασμό δεν θα σταθώ σε κάποια συγκεκριμένη συνταγή αλλά θα μιλήσω και πάλι για την εξατομίκευση που ως έννοια εμπεριέχει και την αυτεπίγνωση. Η πορεία προς την ανακάλυψη του εαυτού είναι μια δυναμική πορεία που βοηθά τον καθένα να μαθαίνει τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του, αξίες, δυνατότητες, πεποιθήσεις, συναισθήματα. Έτσι υποστηρίζουμε τη μητέρα που βρίσκεται στη σπουδαία αυτή περίοδο της ζωής της που αποφασίζει να αποθηλάσει και παράλληλα την αφήνουμε ελεύθερη να νιώσει,να σκεφτεί και να πράξει. Θα νιώσει πιθανότατα ανάμεικτα συναισθήματα όπως θλίψη, άγχος, αβεβαιοτητα, ανακούφιση ή γαλήνη, αίσθημα κενού ή ακόμα και ενοχή. Δεν θα είμαστε εμείς πάντως που θα προβλέψουμε και θα ονοματίσουμε το συναίσθημα πχ ‘θα νιώσεις στεναχωρημένη’ αλλά θα είμαστε εκεί μόνο για να στηρίξουμε. Στην ίδια περίοδο η θηλάζουσα μητέρα πιθανότα θα αλλάξει αρκετές φορές γνώμη, θα σκεφτεί ότι δεν είναι έτοιμη ακόμα ή ότι είναι έτοιμη αλλά δεν ξέρει πως να το κάνει. Ρόλος μας δεν είναι να αποφασίσουμε εμείς για εκείνη αλλά να την ακούσουμε προσεκτικά και αυτό θα την καθησυχάσει και θα τη βοηθήσει να αποφασίσει με πιο καθαρό νου. Αυτό θα συμβεί απλά και μόνο επειδή κάποιος την άκουσε χωρίς να της υποδείξει τι θα κάνει. Και εν τέλει θα πράξει πιο αποφασιστικά είτε ξεκινώντας την διαδικασία αποθηλασμού είτε συνεχίζοντας να θηλάζει.
Η παραπάνω περίπτωση αφορά εκείνες τις μητέρες που αποφασίζουν να αποθηλάσουν όταν ξεπεράσουν το ένα ή τα δύο έτη καθώς ο φυσικός αποθηλασμός που συνήθως συμβαίνει μετά τα τρία έτη και αποφασίζεται από το παιδί είναι εφικτός δυστυχώς μόνο από ένα πολύ μικρό ποσοστό των γυναικών. Αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους που δεν θα αναλύσω εδώ αλλά σε ένα ξεχωριστό άρθρο. Εδώ θα σταθώ περισσότερο στην επιβράβευση που αξίζει κάθε μητέρα που θήλασε για καιρό και στην συνειδητοποίηση από την ίδια και το περιβάλλον της για το ανεκτίμητο δώρο που προσέφερε στο παιδί της αλλά και στον εαυτό της. Τότε αυτή η μητέρα θα αυξήσει τις  πιθανότητες να θηλάσει για καιρό και τα επόμενα παιδιά της.
Από όλες τις οδηγίες που δίνονται σε αποθηλασμό θα ξεχωρίσω την πιο σημαντική που είναι ο χρόνος που χρειάζεται ένα παιδί για να προσαρμοστεί στη νέα του ζωή χωρίς το στήθος αλλά με την ίδια μαμά, την ίδια αγκαλιά, τα ίδια γλυκόλογα ίσως και περισσότερα από τους γονείς του. Δεν ξεχνάμε να επιβραβεύουμε και το ίδιο το παιδί που τα κατάφερε πολύ καλά όλο αυτό το διάστημα καθώς η σίτιση με θηλασμό είναι μια ενεργητική διαδικασία που επιτυγχάνεται και από τους δύο. Από τη στιγμή που θα σκεφτεί μια μητέρα να απογαλακτίσει είναι σημαντικό να δώσει ένα χρονικό περιθώριο μηνών ώστε να γίνει ο “αποχωρισμός” όσο γίνεται πιο ομαλά.Όπως σε οποιοδήποτε καινούριο ξεκίνημα της ζωής του το παιδί (αλλά και ένας ενήλικας) χρειάζεται χρόνο για να προσαρμοστεί, μαζί με ενθάρρυνση και αγάπη έτσι συμβαίνει και σε αυτό το βασικό στάδιο της ζωή του.
Εκμεταλευτείτε την λεκτική αντιληπτική δεξιότητα του παιδιού σας που κατανοεί σχεδόν όλες τις προτάσεις που του απευθύνετε με απλό τρόπο και μιλήστε του για το γάλα που σε λίγο θα τελιώσει από το στήθος αλλά θα συνεχίσετε να κοιμάστε μαζί, να κάνετε βόλτες μαζί και γενικότερα να αγαπιέστε πολύ. Απαραίτητη η βοήθεια του πατέρα που αν είχε σε κάποιο βαθμό παραγκωνιστεί είναι η πιο κατάλληλη περίοδος να αναλάβει δράση. Ξεκινήστε αφαιρώντας ένα γεύμα θηλασμού στη διάρκεια της ημέρας, όποιο σας φαίνεται πιο εύκολο και έχετε έτοιμα υγιεινά σνακ για εκείνη την ώρα όπως φρούτα ή γιαούρτι. Προτιμήστε ποτηράκι για τα υγρά ροφήματα ωστόσο κάποια παιδιά που δυσκολεύονται ιδιαίτερα μπορείτε να δοκιμάσετε μπιμπερό. Αφήστε αρκετές ημέρες ή και εβδομάδες μέχρι να αφαιρέσετε άλλο ένα γεύμα θηλασμού αφήνοντας το νυχτερινό θηλασμό για το τέλος που είναι και ο πιο δύσκολος. Αν κάνετε συγκοίμηση και το πρώτο γεύμα θηλασμού που θα επιλέξετε να αφαιρέσετε είναι το πρωϊνό σηκωθείτε νωρίτερα από το κρεβάτι και μόλις ξυπνήσει προσφέρετε δελεαστικό πρωϊνό με φρούτα,αβγό κλπ.
Μειώστε τα γεύματα διαρκείας στο στήθος δίνοντας χρόνο στο παιδί να συνιθίσει το γεγονός ότι ελέγχετε κατά κάποιο τρόπο τα γεύματα του. Όσο θηλάζετε πείτε του κάτι ενδιαφέρον όπως “ Σταματάμε σε λίγο για να πάμε βόλτα” ή “ Θα πιεις λίγο γαλατάκι και μετά θα ετοιμάσουμε το φαγητό σου”. Σε ότι αφορά τον ύπνο δεν κουραζόμαστε να λέμε ότι όσο θηλάζετε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να αποκοιμιέται το παιδί στο στήθος. Τουναντίον, είναι φυσιολογικό, ωραίο και χαλαρωτικό για τη δυάδα. Την περίοδο όμως που προσπαθείτε να αποθηλάσετε, το πιο δύσκολο μέρος σύμφωνα με μαρτυρίες των μητέρων είναι να κοιμίσουν το παιδί με άλλο τρόπο εκτός από θηλασμό. Αυτό που χρειάζεται να κάνετε προοδευτικά είναι να μεγαλώσετε την απόσταση από το τελευταίο γεύμα θηλασμού μέχρι να βάλετε το παιδί στο κρεβάτι. Ξεκινάτε δηλαδή με 1-2 λεπτά διαφορά για να φτάσετε αργότερα στα 15 ή 30 λεπτά ώστε να μην έχουν άλλο σύνδεση τα δύο γεγονότα μεταξύ τους (θηλασμός-ύπνος). Σε αυτή τη φάση βοηθά να δημιουργήσετε καινούριες ρουτίνες ύπνου όπως να θηλάζετε το παιδί σε άλλο δωμάτιο και όταν το πηγαίνετε στο κρεβάτι να το νανουρίζετε με τραγουδάκια,αγκαλιές,παραμύθια και οτιδήποτε άλλο βοηθά. Ο πατέρας επίσης μπορεί να αναλάβει κάποια βράδια να κοιμίσει το παιδί ή  και να το καθησυχάζει με όποιο τρόπο μπορεί  πχ δίνοντας νερό όταν ξυπνά στη διάρκεια της νύχτας. Όταν δεν είναι εφικτό αυτό η μητέρα μπορεί να το θηλάζει και πάλι χωρίς να φοβάται για πισωγύρισμα. Σε όλη τη διαδικασία να θυμάστε πάντα την βασική αρχή, το χρόνο. Όσο περισσότερο χρόνο δώσετε τόσο πιο ήρεμα θα διαχειριστείτε και κάποιες δύσκολες μερες που το παιδί δεν θα συμμερίζεται τα σχέδια σας αλλά θα σας κυνηγάει για να θηλάσει. Στις οικογένειες που υπάρχει ήδη ένα μεγαλύτερο αδερφάκι ευνοεί κάπως τη διαδικασία αποθηλασμού. Έχει παρατηρηθεί ότι τα παιδιά αναζητούν περισσότερο το στήθος σε στιγμές ανίας που δεν απασχολούνται με κάτι οπότε φροντίστε να του παρέχετε ενδιαφέροντα ερεθίσματα στη διάρκεια της ημέρας όπως βόλτες,παραμύθια, τραγούδια.
Έχετε τέλος υπόψη σας ότι όταν το παιδί σας αρρωσταίνει, αυξάνει τα γεύματα του θηλασμού οπότε είναι καλό σε αυτή την κατάσταση να του δώσετε όσο μητρικό γάλα θέλει καθώς βοηθά και ανακουφίζει. Διακόψτε την προσπάθεια αποθηλασμού όσο διαρκεί η ασθένεια και συνεχίστε αργότερα. Αποφύγετε επίσης ο χρόνος που θα επιλέξετε να αποθηλάσετε να συμπίπτει με μεγάλες αλλαγές πχ μια μετακόμιση, ξεκίνημα παιδικού ή απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου.

Αφήνοντας έξω από την πόρτα του σπιτιού σας κουβέντες του κόσμου που παραπληροφορούν και αγχώνουν εστιάστε στο δικό σας ψυχισμό και στη δική σας σχέση με το παιδί και θα πάρετε πολλές απαντήσεις. Είστε στο τέλος ενός ταξιδιού όπου αποφασίζετε σιγά σιγά να το ολοκληρώσετε και κάνετε τον απολογισμό σας. Είναι μια μοναδική ευκαιρία λοιπόν να εξετάσετε τα συναισθήματα σας και τους λόγους που σας οδηγούν να αποθηλάσετε. Έχετε το αίσθημα της ολοκλήρωσης και ότι κάπου εδώ τελιώνει το δικό σας ταξίδι ή νιώθετε ότι δυσκολεύεστε  αρκετά και υπάρχουν στιγμες που πραγματικά δυσφορείτε; Αν ναι πότε συμβαίνει περισσότερο αυτό τη μέρα ή τη νύχτα; Μήπως είναι ο περίγυρος που σας πιέζει έμμεσα να διακόψετε το θηλασμό και αυτό πλέον σας επηρεάζει; Ο προγραμματισμός μιας  άλλης εγκυμοσύνης; Κάποιος άλλος φόβος ή αμφιβολία;

Εφόσον προσδιορίσετε το μεγαλύτερο σας ενδοιασμό ή πρόβλημα θα μπορέσετε να το αντιμετωπίσετε και με τον καλύτερο τρόπο γιατί α )θα αξιολογήσετε τι προέρχεται από εσάς και β) τι πηγάζει από εξωγενή παράγοντα. Για παράδειγμα εαν από αυτή την ενδοσκόπηση ανακαλύψετε ότι εσείς δεν είστε ακόμα έτοιμη να αποθηλάσετε αλλά η μητέρα σας ή η πεθερά σας σας προτρέπουν να το κάνετε θα χρειαστεί να τους επικοινωνήσετε κάποια πράγματα και να οριοθετηθείτε. Ή αντίθετα εαν εσείς επιθυμείτε να αποθηλάσετε αλλά ο σύζυγος σας πιέζει να συνεχίσετε είναι σημαντικό να του εκφράσετε ότι σας προβληματίζει και να του ζητήσετε βοήθεια. Σε πιο σοβαρά θέματα όταν διακατέχεστε από έντονη αμφιθυμία ή διαπιστώνετε ότι τα ερωτηματικά είναι περισσότερα από τις απαντήσεις μη διστάσετε να ζητήσετε τη βοήθεια ενός συμβούλου γαλουχίας ή οποιουδήποτε επαγγελματία υγείας που ασχολείται υπεύθυνα με το θηλασμό.