Μια ωφέλιμη πρακτική mindfulness (ενσυνειδητότητα) για τα παιδιά πριν κοιμηθούν.

meshmerianos

https://psychcentral.com/blog/archives/2016/12/14/my-happy-place-a-soothing-guided-practice-for-children-at-bedtime/

Δεν είναι σπάνιο πολλά παιδιά να δυσκολεύονται να κοιμηθούν, να αντιστέκονται να πάνε στο κρεβάτι τους, εκφράζοντας το λεκτικά ή αναβάλλοντας τη διαδικασία, ισχυριζόμενα ότι φοβούνται ή ότι θέλουν να παίξουν  λίγο ακόμα. Στην προσχολική ηλικία οι εφιάλτες αποτελούν ένα συχνό φαινόμενο (30 με 50%) και σε κάποιες περιπτώσεις δεν περιορίζονται σε ένα μόνο επειδόδιο αλλά επανέρχονται συχνά. Μετά από ένα εφιάλτη το παιδί εύλογα μπορεί να επηρεαστεί και να μη θέλει να πάει για ύπνο φοβούμενο ότι αυτό θα ξανασυμβεί.

Η πρακτική που δοκιμάστηκε από την ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέα του άρθρου, Kellie Edwards, είχε επιτυχία στο δικό της παιδί καθώς το βοήθησε να μείνει στο κρεβάτι του, να είναι ήρεμο και χαρούμενο και να κοιμηθεί εύκολα. Παρόμοια, το χρησιμοποίησα σε ένα από τα δύο δικά μου παιδιά (σε ηλικία 4 χρονών) και αν μη τι άλλο μας βοήθησε και τους δύο να χαλαρώσουμε και να κοιμηθούμε ήσυχα χωρίς άσχημα όνειρα.

Η συγγραφέας προτείνει να αυτοσχεδιάσουμε χρησιμοποιώντας δικές μας λέξεις ή φράσεις που ταιριάζουν στη φιλοσοφία της δικής μας οικογένειας. Επίσης οι ερωτήσεις που κάνουμε στο παιδί είναι σημαντικό να μην το κατευθύνουν να επιλέξει ένα μέρος που έχουμε εμείς κατα νου αλλά να αποφασίσει εκείνο για τον εαυτό του. Η πρακτική ξεκινάει ως εξής.

Βρισκόμαστε δίπλα στο παιδί, στο δωμάτιο που θα κοιμηθεί και το προετοιμάζουμε ότι θα κάνουμε κάτι ενδιαφέρον μαζί. Μιλάμε χαμηλόφωνα και γλυκά. Ξεκινάμε λέγοντας ότι εκεί κοντά στο κρεβάτι υπάρχει ένα ραφάκι με τρία ή τέσσερα βιβλία και αυτό το ραφάκι θα είναι ένα ξεχωριστό μέρος για το παιδί που θα μπορεί να το χρησιμοποιεί όποτε θέλει πριν κοιμηθεί. Τη δεδομένη στιγμή προτρέπουμε το παιδί να επιλέξει ένα από τα βιβλία και να το ανοίξουμε. Ανοίγοντας το βιβλίο με τη φαντασία μας βρίσκουμε εκείνο το μέρος για το οποίο θα μιλάει το βιβλίο και θα είναι ένα αγαπημένο μέρος του παιδιού. Ποιο θα μπορούσε να είναι αυτό; Ένα πάρκο, ένα μέρος διακοπών, το σπίτι του παππου και της γιαγιάς, οπουδήποτε το παιδί θα επιθυμούσε να πάει και θα ένιωθε χαρούμενο. Έπειτα αρχίζουμε να περιγράφουμε αυτό το μέρος δίνοντας περισσότερες λεπτομέρειες που έρχονται σταδιακά από το ίδιο το παιδί αυθόρμητα ή το βοηθούμε με κάποιες ερωτήσεις. Ενδεικτικά ακολουθούν μερικές:

Κάνει ζέστη ή κρύο; Υπάρχουν δέντρα γύρω ή λουλούδια; Κύματα,άμμος, πέτρες; Τι άλλο βλέπεις; Κάποιο ζωάκι ίσως; Είναι άλλος μαζί σου που τα βλέπετε όλα αυτα; Μπορείς να ακούσεις κάτι, ακούγεται κάτι από μακριά; Μήπως είναι ο άνεμος ή κάποιο πουλί; Μήπως άλλα παιδάκια που γελάνε; Tώρα μήπως μπορείς να μυρίσεις κάτι; Ο άερας που έρχεται από τη θάλασσα ή κάποια λουλούδια; Πιάνεις την άμμο; (Αν είναι το τοπίο στη θάλασσα). Φτιάχνεις κάτι με την άμμο; Πως είναι ζεστή, βρεγμένη, έχει πετρούλες?

Ανάλογα με τη δυνατότητα του παιδιού να αφηγηθεί παρεμβαίνουμε λίγο ή περισσότερο ώστε να δημιουργηθεί μια όμορφη ιστορία  γεμάτη αισθήσεις, με δικές του αγαπημένες συνήθειες που το χαροποιούν και το χαλαρώνουν. Από εκεί και έπειτα το παιδί θα ξέρει ότι όποτε θελήσει θα μπορεί να επιλέγει το δικό του αγαπημένο, φανταστικό βιβλίο από το ολόδικο του ραφάκι. Υπάρχουν βέβαια και άλλα βιβλία στο ράφι και όποτε θελήσει το παιδί μπορεί να ανοίγει ένα και να επισκέπτεται κάποιο άλλο αγαπημένο μέρος που με τη φαντασία του θα ζωντανέψει κάθε σκηνή της ιστορίας.

Κλείνοντας το βιβλίο μένουμε δίπλα στο παιδί μέχρι να αποκοιμηθεί και η γλυκιά αυτή αίσθηση που αφήνει η αφήγηση του φανταστικού  βιβλίου με τις όμορφες εικόνες θα μας ακολουθήσει στα όνειρα μας. Όνειρα γλυκά και γαλήνιο ύπνο σε όλη την οικογένεια!

Advertisements