Πρώτη δημοτικού, πρώτες μου σκέψεις.

 

1-e1378915310308

Σήμερα κληθήκαμε οι γονείς των παιδιών της πρώτης τάξης του δημοτικού να επισκεφθούμε το σχολείο τους και να γνωρίσουμε την δασκάλα τους. Περίμενα τη σημερινή συνάντηση όχι με αγωνία αλλά με χαρά και περιέργεια που θα έμπαινα μέσα στο σχολείο τους αλλά και στην τάξη τους. Oι οδηγίες από την αρχή ήταν να αφήνουμε τα παιδιά αυστηρά στην αυλόπορτα, ούτε βήμα παραπέρα. Όταν μια φορά έκανα ένα βήμα πιο μπροστά πετάχτηκε μια φωνή από δίπλα μου προερχόμενη από μια δασκάλα που με στόμφο έλεγε,  “περάστε έξω”. Τη φράση αυτή την έχω ακούσει επανειλημμένα να απευθύνεται στους συγγενείς-συνοδούς στα νοσοκομεία και μου ήχησε οικεία αλλά και ενοχλητική. Άλλη σκέψη που μου πέρασε στιγμιαία από το μυαλό ήταν ότι η γραμμή που ‘χαράχτηκε’ για τους γονείς ήταν ένας από τους τρόπους για να περάσει ξεκάθαρο το μήνυμα σε γονείς και παιδιά ότι εδώ είναι δημοτικό σχολείο και όχι παιδικός σταθμός. Μα μέχρι πριν τρεις μήνες τον άφηνα χέρι με χέρι στη νηπιαγωγό και χέρι με χέρι μου τον περέδιδε. Η σκέψη μου που ακολούθησε ήταν ένα κοροϊδευτικό μάλωμα προς τον εαυτό μου που γινόμουν ευαίσθητη αλλά από την άλλη αν δεν γινω τώρα ευαίσθητη πότε θα γίνω, αντιλόγησα από μέσα μου.

Μεγαλώνουμε σε μια κοινωνία που βιάζεται να μεγαλώσει τα παιδιά της και να τα απογαλακτίσει από κούνια. “Μη το παίρνεις αγκαλιά θα καλομάθει και δεν θα σε αφήνει”. “Κλαίει, καλύτερα να μη σε βλέπει” -στις πρώτες του ημέρες στον παιδικό . “Περάστε έξω”, σε μια αιμοληψία του παιδιού στο νοσοκομείο. Και όσο ενισχύεται η προσπάθεια να απογαλακτιστεί έγκαιρα το παιδί από τους γονείς και να μεγαλώσει, τόσο περισσότερο εκείνο κολλάει επάνω τους αργότερα αναζητώντας ασφάλεια, επιβεβαίωση και αγκαλιές που στερήθηκε. Ο φόβος το να μη κολλήσει το παιδί επάνω μας, δημιουργεί μεγαλύτερο φόβο στη σχέση μας με εκείνο, με αποτέλεσμα να  επιδρά αρνητικά στην αυτενέργεια του. Η εμπιστοσύνη που δείχνουμε στο παιδί συνοδευόμενη από άφθονες αγκαλιές και έκφραση αγάπης είναι η καλύτερη συνταγή για ένα αυτόνομο παιδί και μετέπειτα έφηβο-ενήλικα.
Σήμερα, μας έβαλαν και καθήσαμε στα θρανία. Δεν γίνεται να μην έρθουν στο μυαλό δικές μας παιδικές αναμνήσεις από το σχολείο, τα διαλείμματα, τα βιβλία και τα τετράδια. Και να τώρα που κάθησα να ενημερωθώ για το πως θα συνεργαστούμε γονείς και δάσκαλοι για τα δικά μας τα παιδιά. Σε μια αίθουσα ψηλοτάβανη με μεγάλα παράθυρα που σίγουρα, σκέφτηκα, στα μάτια των παιδιών θα φαίνονται τεράστια.

Μας δόθηκαν κάποιες χρήσιμες οδηγίες για το πως θα διαβάζουν τα παιδιά και ποιος θα είναι ο δικός μας ρόλος. Σε αυτό που θα σταθώ όμως θα είναι αυτό που έδωσε και η ίδια η δασκάλα της πρώτης τάξης έμφαση. Βασικός στόχος είναι τα παιδιά να ξυπνάνε χαρούμενα και χαρούμενα να πηγαίνουν σχολείο. Μέσα σε ένα πλαίσιο χαράς θα αποδώσουν και καλύτερα. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με εμάς τους ενήλικες. Αυτό θα επιτευχθεί λοιπόν φτιάχνοντας ένα θετικό κλίμα στην τάξη με καλλιέργεια ενδιαφερόντων, παιχνίδι, χιούμορ, φαντασία που θα λειτουργήσει ως θετικός ενισχυτής στο παιδί,με συνέπεια να θέλει ευχάριστα να συμμετέχει και να βελτιώνεται. Με τον τρόπο αυτό η μάθηση γίνεται ευκολότερη αφού ταυτίζεται με θετικά συναισθήματα.
Μπράβο λοιπόν στην καινούρια μας δασκάλα για την οπτική και την προσέγγιση της στους μικρούς μαθητές με τις πελώριες τσάντες!

Κλείνοντας, θα αναφέρω τα ενδιαφέροντα πορίσματα ερευνών που καταδεικνύουν ότι η προσωπική σχολική εμπειρία των γονέων, θετική ή αρνητική, επηρεάζει περισσότερο τη στάση των παιδιών απέναντι στη μάθηση σε σχέση με το κοινωνικό, μορφωτικό ή οικονομικό τους status (Hoover-Dempsey et al., 2005).  Ακόμη και εσείς λοιπόν γονείς που δεν είχατε θετική εμπειρία από τα δικά σας σχολικά χρόνια θυμηθείτε να εστιάσετε στα θετικά σημεία που προσφέρει το σχολείο. Το ακούς αγαπημένη φίλη της γειτονιάς που φώναζες  τις προάλλες “Που πας μωρε καημένε Γιώργη, ααχ τώρα αρχίζουν τα βάσανα σου! ”

 

Advertisements