Τι θα γινόταν αν…

Τι θα γινόταν αν αντι για ένα σκέτο γεια χαρίζαμε μαζί και το πιο ωραίο μας χαμόγελο.

Τι θα γινόταν αν μαζί με το ‘ευχαριστώ’ προσφέραμε απλόχερα και μια θερμή αγκαλιά.

Τι θα γινόταν αν αντί να γκρινιάζουμε για την κούραση μας, μιλούσαμε για κάτι καλό που είχε η μέρα μας.

Τι θα γινόταν αν αντί να μιλήσουμε, σιωπούσαμε.

Τι θα γινόταν αν αντί να μείνουμε, τρέχαμε.

Τι θα γινόταν αν αντί να τρέξουμε, μέναμε.

Τι θα γινόταν αν αντί να βιαστούμε να κριτικάρουμε κάποιον,  τον βλέπαμε με συμπόνοια.

Τι θα γινόταν αν αντί να φωνάξουμε στο παιδί μας  ” Τι έκανες πάλι”, το ρωτούσαμε πιο σιγά τι έκανε, χωρίς το πάλι.

Τι θα γινόταν αν ακούγαμε λίγο περισσότερο μουσική στη διάρκεια της ημέρας.

Τι θα γινόταν αν χορεύαμε λίγο παραπάνω μέσα στον μήνα.

Τι θα γινόταν αν γελούσαμε αυθόρμητα και δυνατά περισσότερο μέσα στο χρόνο.

Τι θα γινόταν αν μέναμε με όλες μας τις αισθήσεις με ενσυνειδητότητα έστω για μια στιγμή.

Τότε, θα παρατηρούσαμε καλύτερα πως θα γίνονταν όλα τα παραπάνω και θα ζούσαμε πιο αληθινά.

 

 

 

Επιλόχεια κατάθλιψη

 

Little girl crying in the night

 

Στα πλαίσια της εβδομάδας μητρικού θηλασμού 1 με 7 Νοεμβρίου, συμμετείχε με  μία ακόμη ημερίδα για 6η συνεχόμενη χρονιά το Γ.Ν Καβάλας και πιο συγκεκριμένα η Μαιευτική Κλινική και το τμήμα Προώρων, με τη στήριξη του Ιατρικού Συλλόγου. Δόθηκε έτσι η ευκαιρία στο κοινό της Καβάλας και όχι μόνο να ενημερωθεί για θέματα που αφορούν το θηλασμό. Στη συγκεκριμένη ημερίδα είχα την τιμή να συμμετέχω και εγώ με θέμα παρουσίασης την ‘Επιλόχεια κατάθλιψη’. Επειδή θεωρώ ότι πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό θέμα και συχνά διαπιστώνω ότι παρά την ενημέρωση που υπάρχει ο κόσμος δεν γνωρίζει ακόμη με ευκρίνεια πότε μια γυναίκα πάσχει από επιλόχεια κατάθλιψη και τι πρέπει να κάνει, συγκέντρωσα τα πιο βασικά σημεία της παρουσίασης μου και ελπίζω με τον τρόπο που θα τα περιγράψω να είναι εύκολα και κατανοητά.

 

Περίπου το 50 – 70% των γυναικών βιώνουν κάποια συμπτώματα  με την έναρξη της λοχείας όπως κατήφεια,θλίψη,δυσκολία στον ύπνο, αλλαγές στην όρεξη και στη διάθεση.  Αυτό λέγεται μελαγχολία λοχείας- baby blues- και διαρκεί λίγες μέρες.  Συνήθως δεν ξεπερνά τις δέκα. Τα συμπτώματα αυτά αποτελούν ένα φυσιολογικό κομμάτι της νέας μητρότητας.

Αυτό ΔΕΝ είναι επιλόχεια κατάθλιψη.

Η διάγνωση της επιλόχειας κατάθλιψης μπαίνει όταν τα συμπτώματα ξεπερνούν τις δύο εβδομάδες και η μητέρα εξακολουθεί να μη νιώθει καλά.

Το ότι δεν νιώθει καλά το ορίζει η ίδια η μητέρα ακόμα και όταν ο περίγυρος της της λέει ότι είναι μια χαρά.

Μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε τον πρώτο χρόνο αλλά συχνότερα εμφανίζεται το πρώτο εξάμηνο. Ακόμη πιο συχνά τον πρώτο μήνα.

Σε κάποιες περιπτώσεις, πιο σπάνια, μπορεί να ξεκινήσει και από την εγκυμοσύνη.

Μιλώντας για συμπτώματα οι περισσότεροι φέρνουν στο μυαλό τους κλάμα, θλίψη και άγχος. Υπάρχουν όμως πολλά περισσότερα από αυτά όπως διαταραχές ύπνου, κόπωση, εξάντληση, ανηδονία, διαταραχές όρεξης, προβλήματα συγκέντρωσης, ψυχοκινητική διέγερση, ή επιβράδυνση, κρίσεις πανικού, διάφοροι πόνοι και το πολύ σοβαρό βέβαια, αυτοκτονικός ιδεασμός.

Δυστυχώς, το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι περισσότερες γυναίκες το βλέπουν ως αποτυχία στο νέο τους ρόλο και για αυτό δεν ζητούν βοήθεια.

Η επιλόχεια κατάθλιψη όμως δεν περνάει από μόνη της. Όσο προσπαθεί κάποιος να την αρνηθεί, να την καταχωνιάσει,  τόσο εκείνη δυναμώνει. Μπορεί προσωρινά να υποχωρήσει αλλά συνήθως επιστρέφει.

Το ποσοστό νόσησης από επιλόχεια κατάθλιψη αγγίζει περίπου το 15% των νέων μητέρων.

Η επιλόχεια κατάθλιψη δεν προέρχεται αποκλειστικά από τις ορμονικές αλλάγές.

Δεν υπάρχει ακριβής αιτιολογία αλλά υπάρχουν παράγοντες κινδύνου όπως προηγούμενα επεισόδια κατάθλιψης, ψυχοκοινωνικό στρες και ανεπαρκής κοινωνική υποστήριξη.

Πρόκειται για νόσο που θεραπεύεται αποτελεσματικά εφόσον υπάρξει έγκαιρη παρέμβαση. Η μαία, ο παιδίατρος, ο γυναικολόγος μπορούν να βοηθήσουν. Αυτοί είναι από την αρχή σε συχνή επαφή με τη γυναίκα και αποτελούν τα πιο κατάλληλα πρόσωπα που αν χρειαστεί θα παραπέμψουν σε ψυχολόγο ή ψυχίατρο.

Ο θηλασμός έχει προστατευτική δράση στην καλή ψυχολογία της μαμάς ενισχύοντας το συναισθηματικό δεσμό με το μωρό της. Από την άλλη εαν η λεχώνα αντιμετωπίζει δυσκολίες με το θηλασμό και δεν λαμβάνει την σωστή στήριξη αυξάνει τις πιθανότητες να εμφανίσει καταθλιπτικά συμπτώματα.

Ο υποστηρικτικός σύντροφος βοηθά σημαντικά τόσο στην βελτίωση της διάθεσης της γυναίκας του  όσο και στην προσπάθεια της να συνεχίσει να θηλάζει.

Η μετάβαση στην πατρότητα φαίνεται ότι είναι ένα στάδιο αυξημένου κινδύνου για τους μελλοντικούς πατεράδες και μπορούν να εμφανίσουν κατάθλιψη που βρίσκεται πιο υψηλά σε σύγκριση με το γενικό ανδρικό πληθυσμό.

Ενημερωθείτε προγεννητικά στα πλαίσια μαθημάτων προετοιμασίας τοκετού. Ρωτήστε, λύστε όποιες απορίες έχετε. Αν πιστεύετε ότι είστε σε ομάδες υψηλού κινδύνου πχ  προβλήματα υγείας δικά σας ή του μωρού, άλλα έντονα στρεσογόνα γεγονότα στην ζωή σας, ελάτε σε επαφή με ειδικούς ψυχικής υγείας. Προσφέρονται δωρεάν υπηρεσίες στα κέντρα ψυχικής υγείας σε όλη τη χώρα όπου υπάρχουν. Στην Καβάλα, στο Γενικό Νοσοκομείο, κάνουν εξωτερικά ιατρεία και οι ψυχολόγοι κατόπιν ραντεβού.

 

Όσοι ασχολούμαστε με την ψυχική υγεία και το νέο ζευγάρι σε αυτή την τόσο σημαντική περίοδο της ζωή του συνιθίζουμε να λέμε ότι εαν είχατε γρίπη ή σπάζατε το πόδι σας θα αναζητούσατε άμεσα βοήθεια. Έτσι ακριβώς θα πρέπει να πράξετε και στην επιλόχεια κατάθλιψη. Μην επηρεαστείτε από τους γύρω σας που τυχόν θα σας αποτρέψουν να επισκεφθείτε ειδικό θεωρώντας ότι είναι υπερβολικό. Εσείς γνωρίζετε καλύτερα τον εαυτό σας!