Μέσα από τα μάτια των παιδιών

 

children-lucid-dream

Όταν ήμουν παιδί θυμάμαι ότι είχα μεγάλη περιέργεια για το πως είναι να είσαι μεγάλος, να πηγαίνεις δουλειά, να οδηγάς αυτοκίνητο και να κάνεις γενικά πράγματα που κάνουν οι μεγάλοι. Συχνά θυμάμαι τους γονείς μου αλλά και άλλους συγγενείς να σχολιάζουν σχεδόν με ζήλια την παιδική μας ανεμελιά σε σύγκριση με τη δική τους επιβαρυμένη καθημερινότητα και σκεφτόμουν σε τι βαθμό ήταν αυτό αληθινό. Ακούγοντας για παράδειγμα από εκείνους ότι ως παιδί μοναδική μου έγνοια ήταν  το παιχνίδι και καλά έκανα διότι μετά ξεκινάνε οι ευθύνες και τα βάσανα προβληματιζόμουν αλλά και θύμωνα καθώς πίστευα ότι και εγώ είχα τις σκοτούρες μου και αμφέβαλα κατά πόσο οι δικές τους σκοτούρες ξεπερνούσαν τις δικές μου.

Φαίνεται κάπως αστείο και ασήμαντο καθώς οι περισσότεροι ενήλικες απευθυνόμενοι στα παιδιά χαριτολογώντας θα πούνε ανάλογες κουβέντες που δεν είναι όμως και τόσο αθώες, τουλάχιστον δεν ήτανε για μένα καθώς περίμενα μια πιο σοβαρή προσέγγιση σε αυτό που περνούσα ότι και να ήταν αυτό. Με άλλα λόγια ως παιδί η σκέψη μου ήταν ότι μπορεί οι μεγάλοι να έχουν  προβλήματα που από ότι λένε κάποια από αυτά είναι σοβαρά αλλά και η δική μου διάθεση ήταν εξίσου σημαντική και ήταν άδικο να υποτιμάται το δικό μου πρόβλημα που τη δεδομένη χρονική στιγμή μπορεί να ήταν ότι έχασα το αγαπημένο μου κοκαλάκι μαλλιών. Η καθημερινότητα πράγματι είναι γεμάτη υποχρεώσεις που πολλές από αυτές σε μια οικογένεια αφορούν τα παιδιά με συνέπεια οι γονείς να θεωρούν  ότι κάνουν ήδη πάρα πολλά πράγματα για εκείνα. Έτσι σε ένα ξέσπασμα του παιδιού που μπορεί να αφορά κάτι όχι σοβαρό για τους μεγάλους πχ μια ζωγραφιά που τσαλακώθηκε, ένας θόρυβος, ένα καπάκι που δεν βρέθηκε, για το παιδί μπορεί να είναι οδυνηρό και να αντιδρά με έναν τέτοιο τρόπο που στα μάτια των ενηλίκων να φαίνεται υπερβολικό και ότι δεν αντιστοιχεί σε ένταση με το συμβάν. Έτσι, συχνά θα ακούσεις γονείς να λένε έκπληκτοι ” Μα πως κάνεις έτσι”, “Δεν είναι τίποτα” “Δεν αξίζει να κλαις για αυτό” και ακόμη χειρότερα να λένε στα αγόρια ” Ολόκληρος άντρας είσαι, μη κλαις”. Η δυσανασχέτηση μάλιστα των γονιών γίνεται πιο έντονη σε ένα πλαίσιο που όπως προαναφέρθηκε οι περισσότερες υποθέσεις τρέχουν γύρω από τα παιδιά προκαλώντας  κούραση και εξάντληση της υπομονής τους. Το μόνο ωστόσο που θα προκαλέσει η παραπάνω αντίδραση τους απέναντι στο παιδί, θα είναι να επιδεινωθεί ο πόνος και το αίσθημα αδικίας , αφού εκείνο θα νιώθει ότι βιώνει κάτι τραγικό και επιπλέον οι γονείς του, τα σημαντικά πρόσωπα της ζωής του, δεν φαίνεται καν να το καταλαβαίνουν ή ακόμα χειρότερα το επιπλήττουν.

Οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας αποτελούν εξαιρετικό υλικό για την περίοδο που γινόμαστε γονείς καθώς αναβιώνοντας συναισθήματα και  σκέψεις εκείνης της περιόδου μας βοηθά να έρθουμε λίγο πιο κοντά στα παιδιά μας, να τα κατανοήσουμε καλύτερα και να τα αντιμετωπίσουμε με ενσυναίσθηση και σεβασμό.

Από τις μεγαλύτερες ανάγκες τους παιδιού πέρα από την αγάπη είναι η ανάγκη για αναγνώριση. Η ανάγκη του να εισακουστεί, να επιβραβευτεί, να νιώσει ότι είναι ένα παιδί που αξίζει, με ξεχωριστές ικανότητες που θα νιώθει όμορφα για τον εαυτό του γιατί πρώτα οι γονείς του θα το κοιτάνε και θα  του μιλάνε όμορφα. Και όταν νιώθει άσχημα, πάλι μέσα από αυτούς θα λύσει τα επώδυνα συναισθήματα και θα αποκαταστήσει τη “ζημιά” χωρίς να αισθάνεται ένοχο που νιώθει έτσι αλλά αντίθετα θα νιώθει ανακουφισμένο που στεναχωριέται, θυμώνει και μπορεί να το εκφράζει χωρίς καμιά επίκριση.

Οι καλύτερες λοιπόν  συμβουλές έρχονται από ένα παιδί που τώρα μπορεί να έγινε ενήλικας αλλά δεν παύει να θυμάται πως είναι να είσαι παιδί, να σκέφτεσαι και να νιώθεις σαν παιδί.

Όταν μου μιλάτε θέλω να μου μιλάτε πάντα όμορφα. Ναι πάντα!

 

Όταν κλαίω δυνατά δεν θέλω να βιαστείτε να μου πείτε να σωπάσω γιατί ξεσήκωσα τον τόπο αλλά να με ρωτήσετε τι έχω.

 

Συνήθως αντιδρώ χειρότερα όταν μου φωνάζετε ή με διατάζετε.

 

Ακούω καλύτερα και συμμορφώνομαι στη μία φορά, στις πολλές μπλοκάρω. Έτσι αν μου πείτε δέκα φορές συνεχόμενα να βάλω τα παππούτσια μου πιθανόν να μη τα βάλω καθόλου.

 

Όταν σας αντιμιλάω μη το παίρνετε προσωπικά. Απλά εκφράζω τη γνώμη μου που πολλές φορές είναι διαφορετική από τη δική σας. Ίσως τότε να χρειάζομαι περισσότερο μια αγκαλιά.

 

Όταν φέρομαι άσχημα μη βιαστείτε να με βάλετε τιμωρία, συνήθως είμαι στεναχωρημένος-η, βοηθείστε με να το εκφράσω, να το μοιραστώ μαζί σας.

 

Κάποιες φορές με βοηθάτε περισσότερο με το να με ακούτε παρά με το να με συμβουλεύετε.

 

Νομίζω ότι τα καταφέρνω καλά, εμπιστευτείτε με.

 

Μεγαλώνω όμορφα και νιώθω καλά με μένα επειδή με αγαπάτε πολύ. Χαρίστε μου άφθονες αγκαλιές και φιλιά χωρίς να φοβάστε ότι θα με κακομάθετε.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s