Μερικές σκέψεις μετά τη μεγάλη νίκη

tsitsipas-1-400x260

Η τεράστια νίκη του Έλληνα τενίστα Τσιτσιπά εναντίον του ‘βασιλιά’  Φεντερερ και τα λόγια που εξέφρασε αργότερα για αυτή την νίκη αποτελούν το καλύτερο παράδειγμα για τα παιδιά που ξεκινούν τώρα ένα άθλημα αλλά και για τους όλους τους ενήλικες στην καθημερινή ζωή.

Ο νεαρός τενίστας απόλαυσε την νίκη του όσο τίποτε άλλο, βάζοντας τον πήχη ψηλά ωστόσο φθάνοντας εκεί βήμα βήμα, με πολύ προσπάθεια, σπάζοντας τον μεγάλο στόχο σε πολλούς μικρότερους. Μίλησε για την ταπεινότητα που οφείλει να έχει ειδικά από εδώ και στο εξής. Μίλησε για την ανάγκη του να είναι συγκεντρωμένος στο στόχο του και να βλέπει τον κάθε αγώνα διαφορετικά. Μίλησε με μεγάλο σεβασμό και θαυμασμό για τον αντίπαλο του που χρόνια αποτελούσε πρότυπο του. Πάνω από όλα μίλησε για την ικανοποίηση που αντλεί από το παιχνίδι.

Πράγματι, μεταφέροντας τα λόγια του στην καθημερινή ζωή χρειάζεται να έχουμε ένα όραμα, ένα στόχο, ορίζοντας που περίπου θέλουμε να φτάσουμε και έπειτα να βαδίζουμε προς τα εκεί κατακτώντας μικρότερους καθημερινούς στόχους. Όσο πιο ψηλά φτάνουμε τόσο πιο ταπεινοί χρειάζεται να είμαστε. Η συγκέντρωση μας βοηθά να παραμένουμε προσηλωμένοι σε αυτό που πιστεύουμε ότι είναι καλό για εμάς χωρίς να ξοδευόμαστε αναίτια εδώ και εκεί. Ανεξάρτητα από την έκβαση γεγονότων κάθε τι που ξεκινάμε καλό είναι να το ξεκιναμε πάντα σα να είναι η πρώτη μας φορά. Αν χάσουμε τον σεβασμό προς αυτούς που μας δίδαξαν ή προς τον ‘αντίπαλο’ χάνουμε την αξία μας ως άνθρωποι. Σε ότι κάνουμε δεν έχει τόση σημασία να το κάνουμε πολύ καλά (χωρίς λάθη) όσο να είμαστε καλά με αυτό που κάνουμε.
Και θα κλείσω, ότι η απόλυτη ευτυχία που ένιωσε ο αθλητής βιώνεται μόνο μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να κοιτάξει τους δικούς του που έκλαιγαν από χαρά καθώς και το κοινό που τον ενθάρρυνε σε όλη του την πορεία. Ότι μικρό ή μεγάλο πετυχαίνουμε το απολαμβάνουμε στο μέγιστο βαθμό μόνο όταν υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που αγαπάμε και εμπιστευόμαστε. Μαζί τους η χαρά μας γίνεται αληθινή γιορτή. Αλλά και το αντίθετο. Αν δεν καταφέρουμε κάτι η απογοήτευση μας μοιράζεται και πάλι μαζί τους και με τη δική τους στήριξη βρίσκουμε το κουράγιο να συνεχίσουμε.

Ο αθλητισμός παραδίδει μαθήματα ζωής ή αλλιώς ο ίδιος αθλητισμός είναι μια μικρογραφία της ζωής.

Advertisements

Πρώτη δημοτικού, πρώτες μου σκέψεις.

 

1-e1378915310308

Σήμερα κληθήκαμε οι γονείς των παιδιών της πρώτης τάξης του δημοτικού να επισκεφθούμε το σχολείο τους και να γνωρίσουμε την δασκάλα τους. Περίμενα τη σημερινή συνάντηση όχι με αγωνία αλλά με χαρά και περιέργεια που θα έμπαινα μέσα στο σχολείο τους αλλά και στην τάξη τους. Μέχρι στιγμής μας επέτρεπαν να αφήνουμε τα παιδιά αυστηρά στην αυλόπορτα, ούτε βήμα παραπέρα. Όταν μια φορά τόλμησα και το έκανα πετάχτηκα από μια φωνή παραδίπλα μου που ερχόταν από μια δασκάλα που με στόμφο έλεγε,  “περάστε έξω”. Τη φράση αυτή την έχω ακούσει επανειλημμένα να απευθύνεται στους συγγενείς-συνοδούς στα νοσοκομεία και μου ήχησε οικεία αλλά και ενοχλητική. Άλλη σκέψη που μου πέρασε στιγμιαία από το μυαλό ήταν ότι η γραμμή που ‘χαράχτηκε’ για τους γονείς ήταν ένας απότους τρόπους για να περάσει ξεκάθαρο το μήνυμα σε γονείς και παιδιά ότι εδώ είναι δημοτικό σχολείο και όχι παιδικός σταθμός. Μα μέχρι πριν τρεις μήνες τον άφηνα χέρι με χέρι στη νηπιαγωγό και χέρι με χέρι μου τον περέδιδε. Η σκέψη μου που ακολούθησε ήταν ένα κοροϊδευτικό μάλωμα προς τον εαυτό μου που γινόμουν ευαίσθητη αλλά από την άλλη αν δεν γινω τώρα ευαίσθητη πότε θα γίνω, αντιλόγησα από μέσα μου.

Μεγαλώνουμε σε μια κοινωνία που βιάζεται να μεγαλώσει τα παιδιά της και να τα απογαλακτίσει από κούνια. “Μη το παίρνεις αγκαλιά θα καλομάθει και δεν θα σε αφήνει”. “Κλαίει, καλύτερα να μη σε βλέπει” -στις πρώτες του ημέρες στον παιδικό . “Περάστε έξω”, σε μια αιμοληψία του παιδιού στο νοσοκομείο. Και όσο ενισχύεται η προσπάθεια να απογαλακτιστεί έγκαιρα το παιδί από τους γονείς και να μεγαλώσει, τόσο περισσότερο εκείνο κολλάει επάνω τους αργότερα αναζητώντας ασφάλεια, επιβεβαίωση και αγκαλιές που στερήθηκε. Ο φόβος το να μη κολλήσει το παιδί επάνω μας, δημιουργεί μεγαλύτερο φόβο στη σχέση μας με εκείνο, με αποτέλεσμα να  επιδρά αρνητικά στην αυτενέργεια του. Η εμπιστοσύνη που δείχνουμε στο παιδί συνοδευόμενη από άφθονες αγκαλιές και έκφραση αγάπης είναι η καλύτερη συνταγή για ένα αυτόνομο παιδί και μετέπειτα έφηβο-ενήλικα.
Σήμερα, μας έβαλαν και καθήσαμε στα θρανία. Δεν γίνεται να μην έρθουν στο μυαλό δικές μας παιδικές αναμνήσεις από το σχολείο, τα διαλείμματα, τα βιβλία και τα τετράδια. Και να τώρα που κάθησα να ενημερωθώ για το πως θα συνεργαστούμε γονείς και δάσκαλοι για τα δικά μαςτα παιδιά. Σε μια αίθουσα ψηλοτάβανη με μεγάλα παράθυρα που σίγουρα, σκέφτηκα, στα μάτια των παιδιών θα φαίνονται τεράστια.

Μας δόθηκαν κάποιες χρήσιμες οδηγίες για το πως θα διαβάζουν τα παιδιά και ποιος θα είναι ο δικός μας ρόλος. Σε αυτό που θα σταθώ όμως θα είναι αυτό που έδωσε και η ίδια η δασκάλα της πρώτης τάξης έμφαση. Βασικός στόχος είναι τα παιδιά να ξυπνάνε χαρούμενα και χαρούμενα να πηγαίνουν σχολείο. Μέσα σε ένα πλαίσιο χαράς θα αποδώσουν και καλύτερα. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με εμάς τους ενήλικες. Αυτό θα επιτευχθεί λοιπόν φτιάχνοντας ένα θετικό κλίμα στην τάξη με καλλιέργεια ενδιαφερόντων, παιχνίδι, χιούμορ, φαντασία που θα λειτουργήσει ως θετικός ενισχυτής στο παιδί,με συνέπεια να θέλει ευχάριστα να συμμετέχει και να βελτιώνεται. Με τον τρόπο αυτό η μάθηση γίνεται ευκολότερη αφού ταυτίζεται με θετικά συναισθήματα.
Μπράβο λοιπόν στην καινούρια μας δασκάλα για την οπτική και την προσέγγιση της στους μικρούς μαθητές με τις πελώριες τσάντες!

Κλείνοντας, θα αναφέρω τα ενδιαφέροντα πορίσματα ερευνών που καταδεικνύουν ότι η προσωπική σχολική εμπειρία των γονέων, θετική ή αρνητική, επηρεάζει περισσότερο τη στάση των παιδιών απέναντι στη μάθηση σε σχέση με το κοινωνικό, μορφωτικό ή οικονομικό τους status (Hoover-Dempsey et al., 2005).  Ακόμη και εσείς λοιπόν γονείς που δεν είχατε θετική εμπειρία από τα δικά σας σχολικά χρόνια θυμηθείτε να εστιάσετε στα θετικά σημεία που προσφέρει το σχολείο. Το ακούς αγαπημένη φίλη της γειτονιάς που φώναζες  τις προάλλες “Που πας μωρε καημένε Γιώργη, ααχ τώρα αρχίζουν τα βάσανα σου! ”

 

Mε τα μάτια ανοιχτά

20246090_157639961475494_301967964209803362_n

 

Χτες σκεφτόμουν να πάω θερινό σινεμά μιας και φέτος το καλοκαίρι δεν το είχα επισκεφθεί και ούτε είχα κοιτάξει ιδιαίτερα τις ταινίες. Εφόσον όμως έχω την τύχη να είναι ακριβώς δίπλα στο σπίτι μου πήρα γρήγορα την απόφαση χωρίς να με προλάβουν οι σκέψεις αναβολής και το δελεαστικό μαξιλάρι του κρεβατιού μου. Έριξα μια γρήγορη ματιά στο πρόγραμμα των ταινιών, διάβασα τον τίτλο της τρέχουσας ταινίας, διέκρινα ότι είχε αποσπάσει κάποια βραβεία και κλείνοντας την πόρτα πίσω μου συγκράτησα μόνο το πρόσωπο της κοπέλας. Ένα πρόσωπο καθαρό, φρέσκο, γεμάτο χαμόγελο, που πρόδιδε μόνο νιότη και ξεγνοιασιά.

Πρόκειται για μια τυνησιακή ταινία που περιγραφόταν ως νεανικό μελωδικό δράμα. Δεν ήμουν προετοιμασμένη να μελαγχολήσω βραδιάτικα στην πρώτη ταινία του καλοκαιριού αλλά ήταν ήδη αργά για να αλλάξω γνώμη. Έδωσα βιαστικά τα 5 ευρώ και προχώρησα στην σκοτεινή αίθουσα του θερινού κινηματογράφου ενώ η ταινία ήταν σε εξέλιξη. Είχα καθυστερήσει  λίγο και μέχρι να μπω στο νόημα της ταινίας έπιασα τον εαυτό μου να απολαμβάνει το κάθισμα μαζί με το γλυκόηχο αραβικό κομμάτι που έβγαινε από  την μελωδική κοριτσίστικη φωνή της πρωταγωνίστριας. Ένα κορίτσι σαν αυτά που βλέπουμε καθημερινά ανάμεσα μας σε μεγάλες παρέες που τραντάζονται από τα γέλια.  Έτσι και αυτή ήταν σε ένα περιβάλλον που θύμιζε πολύ τα φοιτητικά στέκια της Θεσσαλονίκης τύπου Μπιτ Μπαζάρ που είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στη νοελαία αλλά και το παλιότερο καφενείο Majestic στην παραλία όπου οι νέοι μπλέκονταν με τους γηραιότερους. Η μουσική ήταν μια αυθόρμητη, φυσική έκφραση μιας παρέας νεαρών στην Τύνιδα που ονειρεύονταν, εκφράζονταν, διασκέδαζαν και ταυτόχρονα μέσω αυτής ήθελαν να διαμαρτυρηθούν. Παράλληλα όμως με την ανάγκη έκφραση τους μέσω της μουσικής διακρινόταν και ο ενδοιασμός τους για το όριο που είχε αυτή η ελευθερία έκφρασης. Μπορούσαν να πουν όποιο τραγούδι τους άρεσε; Η συναυλία θα γινόταν; Θα μπορούσαν να διαφημιστούν ή να επικοινωνήσουν στο facebook;

Η Φάρα, ένα κορίτσι 18χρονο φαινόταν να μην αντιλαμβάβεται αυτούς τους φραγμούς. Σε όλη την διάρκεια της ταινίας ξεχείλιζε από νιότη, αυθορμητισμό και τόλμη που τη ζήλευες. Σε όλη εκτός από το τέλος που της τα πήραν όλα, μην αφήνοντας της ίχνος ονείρου για το μέλλον, έτσι  για να την ‘ηρεμήσουν’ όπως είχαν πει προειδοποιητικά στη μάνα της. Και έπειτα την επέστρεψαν άδεια, αφού πρώτα είχαν βεβαιωθεί ότι ένας 18χρονος άγγελος δεν θα αποτελεί πλέον απειλή στην βαθιά συντηρητική και θεοκρατούμενη κοινωνία. Η μάνα της που φαίνεται να είχε την ίδια μοίρα με την κόρη της διαγράφει μια πορεία πλάι της αρχικά ως μάνα που εμπιστεύεται αλλά ανησυχεί, έπειτα από φόβο μετατρέπεται σε μάνα- δυνάστη, ενώ στη μέση της ταινίας θα μαλακώσει αλλά θα δεν θα ησυχάσει. Κάποια στιγμή όμως θα κοντοσταθεί να τη θαυμάσει που τραγουδά και τολμά βλέποντας στο πρόσωπο της τον παλιό της εαυτό  και την κλεμμένη της νιότη. Και όσο πλησιάζει η ταινία στο τέλος της η υπέροχη αυτή μάνα σαν ηρωίδα τραγωδίας θα αγκαλιάσει σφιχτά το κορίτσι της, θα μαζέψει τα σκόρπια κομμάτια της  και όπως έκανε και η ίδια κάποτε για να επιβιώσει θα της σιγοψυθιρίσει το σκοπό ενός τραγουδιού και θα την καλέσει να κάνει και εκείνη το ίδιο. Και θα της πει ξανά και ξανά  “συνέχισε”.

Οι τίτλοι τέλους της ταινίας συνοδεύονται από την γνώριμη πλέον μουσική της ταινίας που αποτελεί ένα πάντρεμα της ροκ με την παραδοσιακή και η μελωδία της με ακολουθεί μέχρι να φτάσω στο δρόμο για να χαθεί στην πολύβουη παραλία, στους δικούς μας γνώριμους ήχους όπως μπαλαρίνα, αυτοκινητάκια, τσιρίδες παιδιών, γαβγίσματα σκυλιών, κορναρίσματα και πολλά άλλα. Αυτή τη φορά θα νιώσω καλά όμως με αυτούς τους ήχους.  Γιατί είναι η δική μου οικεία καθημερινότητα μέσα στην οποία κάνω το επάγγελμα που διάλεξα, πηγαίνω να διασκεδάσω στα μέρη που θέλω και μπορώ να γράψω στο blog ή σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χωρίς να λογοκριθώ. Ακόμα… Και εύχομαι να μην αλλάξει ποτέ αυτό αλλά δυστυχώς η ελευθερία λόγου και βούλησης δεν είναι καθόλου αυτονόητη και δεδομένη.

Oι φυλές της παραλίας

19206396_1560480547319247_1446435565_n

Στο κοινωνικό πανεπιστήμιο Καβάλας, στο τμήμα δημιουργικής γραφής, ολοκληρώνοντας τον ετήσιο κύκλο παρακολουθήσεων, ζητήθηκε από τους σπουδαστές η ακόλουθη άσκηση. Παρατηρώντας για λίγη ώρα την παραπάνω εικόνα μιας παραλίας που κατακλύζεται από διάφορους λουόμενους, οι σπουδαστές του τμήματος θα πρέπει να επιλέξουν έναν μόνο χαρακτήρα και με βάση αυτό το δεδομένο να αφηγηθούν μια ιστορία. Πρόκειται για μια πολύ καλή άσκηση που ενεργοποιεί τη δημιουργικότητα του ατόμου και το ενθαρρύνει να συγγράψει ένα δικό του κείμενο με οδηγό τη φαντασία. Δημοσιεύω το εξαιρετικό κείμενο του Δημήτρη Κισουδάκη, του αδερφού μου, Δικηγόρου-αρθρογράφου, ο οποίος φοίτησε στο τμήμα δημιουργικής γραφής, το τρέχον έτος 2016-2017.

Ο Δημήτρης Κισουδάκης λοιπόν με το που αντίκρυσε την εικόνα επέλεξε πολύ γρήγορα το κοριτσάκι καθώς από όλους εκεί μέσα  στο σκίτσο, αν υποθέσουμε πως αυτό έίναι μια φωτογραφία, μόνο το μικρό κορίτσι φαίνεται να έχει εντοπίσει το φωτογράφο και να κοιτάξει ευθεία στην κάμερα. Όλοι οι υπόλοιποι μοιάζουν σύμφωνα με εκείνον να δραστηριοποιούνται με κάτι ή να κοιτάνε κάπου στοχευμένα. Επιπλέον, το κοριτσάκι μοιάζει παράταιρο καθώς μόνο ένας ακόμη από το πλήθος φαινεται να κοιτάζει προς τον υποτιθέμενο φωτογράφο. Πρόκειται για ένα δύτη αλλά και πάλι μοιάζει περισσότερο να συμβαίνει αυτό τυχαία γιατί το βλέμμα του είναι χαμένο από πανικό ενω του κοριτσιού είναι στοχευμένο, δηλαδή με το που βλέπεις την εικόνα το κοριτσακι φαίνεται να κοιτάζει εσένα που την κοιτάζεις.  Ελπίζω να  απολαύσατε αναγνώστες το κείμενο όπως το απόλαυσα και εγώ.

 

” Η Μαίρη περιεργαζόταν τις φωτογραφίες της αναδρομικής έκθεσης του διάσημου φωτογράφου Μενέλαου Τέγιου, όταν πρόσεξε εκείνη με τίτλο «Οι Φυλές της Παραλίας». Έκπληκτη, διαπίστωσε πως το κοριτσάκι στα αριστερά ήταν η ίδια.

Το εξέλαβε ως παιχνίδι της μοίρας. «Είμαι το κορίτσι της φωτογραφίας!» του είπε πονηρά, θέλοντας να διαπιστώσει αν μοιράστηκαν τη ρομαντική ιδεοληψία της νεότητας . Κι όντως τη θυμήθηκε. «Ώστε εσύ είσαι; Αν η ζωή ήταν αμερικανική ταινία θα ήσουν το δικό μου έγχρωμο παιδάκι από τη ‘Λίστα του Σίντλερ’. ».. «Κι εγώ» τον διέκοψε « Όταν σας εντόπισα ντυμένο στα μαύρα, να φωτογραφίζετε μέσα στο λιοπύρι, πίστεψα πως ένας άγγελος στάλθηκε να με βγάλει από την ανία μου. Η ματαιότητα της αύρας σας με ταξίδεψε σε γοτθικό παραμύθι. Χάρη σε εσάς έγινα κι εγώ φωτογράφος. Όμως όσο φως κάθε κλικ αιχμαλώτιζε τόσο θάμπωνε η σκοτεινή του γοητεία.»

Εκείνος χαμογέλασε «Λυπάμαι που θα κακοκαρδίσω εκείνη την αισθαντική ψυχή, αλλά το είπες: ανία σε συνάρτηση με το παραμύθι. Όλα είναι θέμα οπτικής και των επιθυμιών που ασυναίσθητα προβάλλουμε στον κόσμο..Εκείνο το μεσημέρι είχα αργήσει. Ήρθα άυπνος με ‘hang over’ από ένα πάρτυ, δίχως να προλάβω να αλλάξω. Εξ’ ου και το ύφος, το οποίο συνεπήρε την εφηβική σου φαντασία. Έπρεπε να παραδώσω φωτογραφίες σε ένα life style περιοδικό με θέμα ‘Οι φυλές της παραλίας λίγο πριν το millenium’ .Όταν όμως εμφάνισα τη συγκεκριμένη, πρόσεξα πως από εκείνο τον ορυμαγδό της σάρκας μόνο εσύ με είδες. Με κοιτούσες ίσια στα μάτια με απεγνωσμένο και συνάμα διερευνητικό βλέμμα. Ένιωσα να με οικτίρεις. Τότε κάτι έγινε μέσα μου..Ένας Σπίλμπεργκ εκεί πάνω μου έδειχνε το δρόμο. Σε δυο εβδομάδες παραιτήθηκα και έφυγα στο Παρίσι. Ήσουν μια ετεροχρονισμένη προβολή ενός δυσοίωνου μέλλοντος, στο οποίο όμως καθρεφτίστηκε η αλήθεια μου – ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα, ο ονειροπαρμένος νέος.»

Την έβλεπε να προσπαθεί να συγκρατήσει το γέλιο της «Να υποθέσω πως έζησα κι εγώ το δικό μου παραμύθι;» «Όντως, πέσατε θύμα της θεωρίας σας. Προβάλατε σε εμένα τον από μηχανής θεό σας. Όχι ότι διασκέδαζα αλλά όταν βγάλατε εκείνη τη φωτογραφία είχα δει μια μέδουσα και από το φόβο μου κοκάλωσα και κατουρήθηκα. Στήλωσα τα μάτια μου προς τα έξω νομίζοντας πως αν δεν την κοιτάζω θα εξαφανιστεί..Τότε ακριβώς σας είδα, εκείνο το βλέμμα αποθανατίσατε.Γέλασαν με την ψυχή τους. «Οι διαψεύσεις είναι η ελευθερία μας και τελικά ποτέ δεν θα μάθουμε αν ήταν καλύτερα που δεν ανταμωθήκαμε νωρίτερα» της είπε. «Το μόνο σίγουρο είναι πως το σύμπαν παραμένει αδιάφορο στην αναζήτηση της προσωπικής μας τελεολογίας».

Την επομένη συναντήθηκαν στην παραλία της φωτογραφίας είκοσι χρόνια μετά. Ταλαιπωρημένες τέντες σε κατασχεμένες μεζονέτες, μια καντίνα με δυο ξεχαρβαλωμένες ψάθινες ομπρέλες και μια κιτρινισμένη Ελληνική σημαία . Κάθονταν αμίλητοι ατενίζοντας το πέλαγος. Στην ακροθαλασσιά ένα κορίτσι γύρω στα είκοσι έμοιαζε να παίζει παντομίμα. Κρατώντας στο προτεταμένο δεξί της χέρι ένα κινητό πόζαρε προς ένα αόρατο ακροατήριο – μέχρι που παραπάτησε και έπεσε στο νερό..

«Τελικά δεν ήταν και τόσο τραγικά τα 90’s» έσπασε τη σιωπή ο Μενέλαος κοιτάζοντας την κοπελίτσα να οδύρεται για την απώλεια της συσκευής.. «Τη ζούσαμε τη λατρεία του ηδονικού μηδενισμού σε πραγματικό χρόνο και δεν τη μεταθέταμε στο μέλλον και την επιβεβαίωση ενός ψηφιακού πλήθους. Όπως τότε, ένας κύκλος κλείνει αλλά και πάλι τι διδαχτήκαμε; Tι άλλαξε πραγματικά; Μόνο η γη, που έκανε κάποιες χιλιάδες στροφές γύρω από το εαυτό της και τον ήλιο..».

Μικροί και μεγάλοι βάλτε την περιπέτεια στη ζωή σας.

37-630x421

Στα πλαίσια ενός συνεδρίου παιδοψυχολογίας που παρακολούθησα πρόσφατα, συμμετείχα σε ένα βιωματικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα το οποίο σε γενικές γραμμές  παρουσίαζε  στο κοινό την εφαρμογή της περιπέτειας σε διάφορους τομείς (χώρο δουλειάς,εκπαίδευση) και τα οφέλη της. Η παρουσίαση του προγράμματος ήταν εξαιρετική από έναν ικανότατο και επικοινωνιακό ομιλητή, Κωστή Σταματόπουλο, ο οποίος μας συστήθηκε ως Adventure Training specialist. Θεώρησα λοιπόν καλή τύχη την απόφαση μου να παρευρεθώ στο συγκεκριμένο βιωματικό σεμινάριο και να γνωρίσω κάτι καινούριο και ενδιαφέρον που μου έδωσε το έναυσμα για περισσότερες ιδέες μερικές από τις οποίες ήδη εφάρμοσα στην οικογένεια μου βλέποντας άμεση θετική επίδραση.

Εισάγοντας την περιπέτεια στην καθημερινότητα μας δεν είναι κάτι εύκολο δεδομένου ότι ξοδεύουμε μεγάλο μέρος της ημέρας σε δουλειά και άλλες υποχρεώσεις ενώ όσοι ζούμε στις πόλεις αναπόφευκτα περιοριζόμαστε σε κλειστούς χώρους πχ σπίτι,εργασία, εκθέτοντας ελάχιστα τους εαυτούς μας στο εξωτερικό περιβάλλον. Στο παρελθόν τα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να παίζουν έξω στη φύση ή στη γειτονιά και να βιώνουν σχεδόν καθημερινά την περιπέτεια. Για παράδειγμα παίζοντας κρυφτό χρησιμοποιούσαν ως κρυψώνες δέντρα, αυλές σπιτιών, βράχους και άλλες απομακρυσμένες γωνιές που πρόσφεραν περισσότερη κίνηση και ενδιαφέρον στο παιχνίδι.  Το παιχνίδι στην ύπαιθρο μαζί με άλλα παιδιά αποκτά διαρκές ενδιαφέρον καθώς γεννώνται διάφορες ιδέες που συχνά προκύπτουν από το ίδιο το περιβάλλον.Βρίσκοντας δηλαδή πέτρες έπαιζαν πριν κάποιες δεκαετίες “τζαμί” ή ακόμα πιο παλιά ‘πεντόβολα’ ή απλά διαγωνίζονταν ποιος θα πετάξει πιο μακριά την πέτρα. Ποιος ακόμη  δεν θυμάται ιστορίες φανταστικές που πλάθονταν εμπνευσμένες άλλοτε από ένα εγκατελειμένο σπίτι ή από ένα μονοπάτι που οδηγεί στο δάσος ή από μια σπηλιά; Η φαντασία των παιδιών ενεργοποιείται στο μέγιστο βαθμό όταν δίνονται ερεθίσματα από τη φύση ενώ παράλληλα οξύνονται οι αισθήσεις αφού τα παιδιά οσφραίνονται ,γεύονται,αγγίζουν,ακούνε και παρατηρούν καλύτερα.

Αυτή ευκαιρία λοιπόν δεν δίνεται στα σημερινά παιδιά τα οποία συνήθως θα ψυχαγωγηθούν σε ακατάλληλα διαμορφωμένους παιδότοπους με τεράστια φουσκωτά παιχνίδια και άλλες κατασκευές με μη φυσικά υλικά, εκωφαντική μουσική και ανανέωση του αέρα με τεχνητό τρόπο. Το κενό αυτό στην ελεύθερη έκφραση του παιδιού μέσω του παιχνιδιού και της περιπέτειας ήρθαν να καλύψουν κάποιοι εκπαιδευτές με όραμα, διοργανώνοντας εκδρομές στη φύση με ποικίλες δρασηριότητες που στοχεύουν στην διασκέδαση και στην κινητοποίηση,στην δημιουργικότητα και στην ομαδική επικοινωνία.  Η περιπέτεια εφαρμόζεται σε προγράμματα εναλλακτικού τουρισμού αλλά και σε εταιρίες, ελληνικές και πολυεθνικές, σε σχολεία και πανεπιστήμια προσφέροντας απολαυστικές και αξέχαστες στιγμές στους συμμετέχοντες.

Σκεφτείτε πως θα σας φαινόταν στο χώρο εργασίας σας να οριζόταν μια μέρα  όπου θα χωριζόσασταν σε ομάδες και θα συναγωνιζόσασταν σε μια δοκιμασία που θα προϋπέθετε καλή επικοινωνία και συγκέντρωση αλλά θα χάριζε άφθονο γέλιο και θα βελτίωνε εύλογα  την αποδοτική συνεργασία μεταξύ των συναδέλφων; Παρόμοια θα μπορούσατε να λάβετε μέρος σε μια εκδρομή ημερήσια ή με διανυκτέρευση και κατασκήνωση η οποία εκδρομή θα ήταν καλά σχεδιασμένη από τους διοργανωτές με σκοπό τη ψυχαγωγία,την αποφόρτιση από την ένταση της δουλειάς και την εγγύτερη επαφή με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι τα ευεργετικά αποτελέσματα που θα βιώσει η ομάδα θα μεταφερθούν και στο εργασιακό χώρο με βελτίωση της ομαδικής αποτελεσματικότητας. Για το λόγο αυτό αρκετές επιχειρήσεις σε ευρωπαικές χώρες φροντίζουν να εφαρμόζουν αντίστοιχα βιωματικά εκπαιδευτικά προγράμματα στους υπαλλήλους τους προκειμένου να ανανεώνονται και να γίνονται περισσότερο δημιουργικοί.

Γενικά τα προγράμματα αυτά καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα ομάδων όπου μπορούν να εφαρμοστούν και να προσφέρουν ουσιαστικά. Είναι ιδιαίτερα κατάλληλα και συνιστώνται σε παιδιά που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες και ΔΕΠΥ (διάσπαση προσοχής με υπερκινητικότητα). Θα μπορούσαν ακόμη να αξιοποιηθούν στα σχολεία για διαχείριση συγκρούσεων, διαφορετικότητας αλλά και σε οποιαδήποτε ομάδα συμπεριλαμβάνοντας και την οικογένεια. Στον εναλλακτικό τουρισμό όπως προαναφέρθηκε αποτελεί μια ξεχωριστή επιλογή ψυχαγωγίας αναδεικνύοντας παράλληλα τις φυσικές ομορφιές του τόπου μας.

Επιστρέφοντας από ένα συνέδριο μου αρέσει πάντα να επεξεργάζομαι τις καινούριες πληροφορίες  που έλαβα ή τις γνωστές  που προήλθαν  όμως από έναν καλό ομιλητή και παρουσιάζονται ως φρέσκες, χαρίζοντας έμπνευση και αισιοδοξία.Κάποιες ιδέες λοιπόν τις σημείωσα πρόχειρα σε ένα χαρτί για να υπενθυμίζω στο εαυτό μου ότι όσο απομακρυνόμαστε από τη φύση και από το παιχνίδι απομακρυνόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό.Στα γενέθλια των παιδιών μας αντί για μια διοργάνωση πάρτυ σε ένα παιδότοπο θα ήταν προτιμότερο να διοργανώναμε μια εκδρομή με φίλους. Έτσι θα δινόταν η ευκαιρία στα παιδιά να ζήσουν μια αληθινή περιπέτεια με ήρωες τα ίδια και τους φίλους τους. Θα μπορούσαν να σχεδιάσουν από πριν την εκδρομή χρησιμοποιώντας δικό τους χάρτη ενώ όλοι μαζί  θα όριζαν συγκεκριμένες οδηγίες ώστε να εντοπίσουν εμπόδια και παγίδες και να βρίσκουν λύσεις.  Υπάρχουν άπειρα παραδέιγματα στο διαδίκτυο που θα σας κινητοποιήσουν να πειραματιστείτε και να παίξετε με τους φίλους σας ή με την οικογένεια σας αξιοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο τον χρόνο σας. Ξεκινήστε αναζήτώντας icebreaker games.

Αυτή τη χρονιά δεν εύχομαι τίποτα

 

goals

 

Νέα χρονιά, νέο ξεκίνημα, νέοι στόχοι, νέες υποσχέσεις στον εαυτό μας, στην οικογένεια μας. Κάθε νέα χρονιά γίνεται ορόσημο για αλλαγές στη ζωή μας και αφορμή για επανίδρυση του εαυτού μας. ‘Θα χάσω κιλά, θα κάνω γυμναστική, θα κόψω το κάπνισμα, θα μάθω να λέω περισσότερα όχι, θα διασκεδάζω περισσότερο΄ είναι μερικές από τις επιθυμίες που γίνονται υποσχέσεις στον εαυτό μας. Πολλές από αυτές μεταβαίνουν από το ένα στο έτος στο άλλο χωρίς να έχουν επιτευχθεί ή επιτυγχάνονται μερικώς με αποτέλεσμα να ορίζονται εκ νέου ως στόχοι με την προσδοκία ή και τη βεβαιότητα ότι αυτή η χρονιά θα είναι η χρονιά της υλοποίησης.
Όσο όμως ο χρόνος κυλάει και δεν συμβαίνει αυτό ή συμβαίνει σε μικρό βαθμό η απογοήτευση και η αυστηρή αυτοκριτική διαδέχονται την αρχική αισιοδοξία. Σκέψεις όπως “πάλι δεν τα καφέρνω” ή “τελικά είμαι πολύ αδύναμος-η”αρχίζουν να καταλαμβάνουν επικίνδυνα χώρο στο μυαλό μας με συνέπεια να μπλοκάρουμε την αρχική προσπάθεια διαμορφώνοντας μια νέα διαστρεβλωμένη πεποίθηση ότι πρόκειται για κάτι εξαιρετικά δύσκολο  έως και ακατόρθωτο. Το αποτέλεσμα είναι να νιώθουμε ευάλωτοι και ανίσχυροι να συνεχίσουμε και έτσι απομακρυνόμαστε από το στόχο που θέσαμε. Δεδομένου ότι οι σκέψεις για το μέλλον εγείρουν κάποια ανησυχία, οι σκέψεις για το παρελθόν συνοδεύονται με αναπόληση και νοσταλγία, το παρόν είναι ο μοναδικός χρόνος όπου μπορούμε να δράσουμε, να αλλάξουμε κάτι, να μετακινηθούμε, να επικοινωνήσουμε, να πάρουμε μια απόφαση.
Έτσι, για παράδειγμα αντί να ευχόμαστε και να σχεδιάζουμε να είμαστε σε καλή φυσική κατάσταση το καλοκαίρι με λιγότερα κιλά ας στρέψουμε την προσοχή μας στην προετοιμασία του σημερινού μενού γεμίζοντας το πιάτο μας με ποικιλία τροφίμων και χρωμάτων που θα απολαύσουμε μαζί με τα αγαπημένα μας πρόσωπα μακριά από τηλεόραση ή υπολογιστή. Ας απολαύσουμε την κάθε μπουκιά χωριστά, μασώντας αργά, εστιάζοντας σε αυτό που τρώμε και στις αισθήσεις που αυτό εγείρει. Παρόμοια, αντί να ευχόμαστε η καινούρια χρονιά να μας φέρει περισσότερη χαρά, στιγμές χαλάρωσης με φίλους και οικογένεια, τώρα είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να αγκαλιάσουμε, να πάρουμε τηλέφωνο, να γράψουμε ένα γράμμα,να πούμε ευχαριστώ,να παίξουμε ένα παιχνίδι ή να βγούμε μια βόλτα χωρίς προορισμό.
Φροντίζοντας τους εαυτούς μας, δείχνοντας επιείκεια στις αδυναμίες μας αλλά έχοντας διάθεση για συνεχή βελτίωση διατηρούμε την ισορροπία μας ενώ μεταδίδουμε ηρεμία, ασφάλεια και θετική ενέργεια στους γύρω μας, στα παιδιά μας. Ας μη ξεχνάμε ακόμη να αφιερώνουμε λίγο χρόνο καθημερινά για επισήμανση όλων των θετικών πραγμάτων που συνέβησαν στην διάρκεια της ημέρας μαζί με ευγνωμοσύνη. Δεν χρειάζεται να είναι κάτι μεγάλο ή σπουδαίο. Μπορεί να είναι μια καλημέρα που ανταλλάξαμε ή λίγες σελίδες που διαβάσαμε από ένα βιβλίο ή η θέα του χιονιού από το παράθυρο μας σαν αυτό που είδαμε σήμερα στην πόλη μας.

Λίγο χρώμα παρακαλώ


dscf3725

Ενώ ζούμε σε μια πανέμορφη χώρα η καθημερινότητα μας δυστυχώς δεν χρωματίζεται από όμορφες γωνιές που να χορταίνει να βλέπει το μάτι  και να ευφραίνεται η καρδιά  . Πόσο διαφορετική θα ήταν η ημέρα μας εαν ξεκινώντας από το σπίτι διασχίζαμε δρόμους κατάφυτους, πάρκα χρωματιστά, ποδηλατόδρομους να σφύζουν από κίνηση και γειτονιές  καλαίσθητες  να λάμπουν από καθαριότητα.

Η σκέψη μου πήγε πολλά χρόνια πριν όταν ήμουν 10 χρονών σε θερινή κατασκήνωση και οι ομαδάρχισσες  κάθε τόσο μας βάζανε διαγωνισμούς της καλύτερης σκηνής γεγονός που απαιτούσε να βάζουμε τα δυνατά μας να διατηρούμε τη σκηνή μας καθαρή, τα κρεβάτια  μας τακτοποιημένα και κυρίως να ενεργοποιούμε τη δημιουργικότητα μας. Θυμάμαι ότι την καθαριότητα την έβλεπα και λίγο σαν αγγαρεία αλλά το δημιουργικό μέρος το απολάμβανα καθώς μας δινόταν η ευκαιρία να σκεφτούμε  μικρές ή μεγάλες ιδέες,πρωτότυπες,  που θα μπορούσαν να βελτιώσουν τον χώρο. Κάποιος λοιπόν θα μπορούσε να φέρει λουλούδια, άλλος να κολλήσει μια ζωγραφιά ή αυτοκόλλητα ή ακόμα και να πάρει τον ρόλο του οικοδεσπότη στη σκηνή καλωσορίζοντας με χαμόγελο και θετική ενέργεια τους κριτές. Με άλλα λόγια κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε ατομικά αλλά και ομαδικά με τα απλά υλικά που διαθέταμε για να ξεχωρίσει η σκηνή μας.

Φέρνοντας τη σκέψη αυτή στο σήμερα, ατενίζοντας από το μπαλκόνι ενός ψηλού κτιρίου το γκριζο της πόλης αναρωτήθηκα γιατί να μην γίνει κάτι ανάλογο στην πόλη μας αλλά και σε κάθε πόλη. Θα μπορούσαν να γίνουν δεκάδες τέτοιοι διαγωνισμοί μικροί ή μεγάλοι που θα λάμβαναν μέρος δυο τρεις γειτονιές ή ολόκληρη η πόλη ή οι πόλεις μεταξύ τους.Τα θέματα θα μπορούσαν να είναι ποικίλα όπως το ομορφότερο μπαλκόνι ή αυλή που θα έδινε κίνητρα στους κατοίκους να γεμίσουν τους χώρους τους με λουλούδια και δεντράκια. Η πιο καθαρή γειτονιά, το πιο χρωματιστό και καθαρό σχολείο,η πιο πρωτότυπη στολισμένη βιτρίνα ενός μαγαζιού ή το κατάστημα εκείνο που θα παρέχει το καλύτερο σέρβις. Όποιος καταλαμβάνει την πρώτη θέση δεν θα χρειάζεται απαραίτητα να κερδίζει χρηματικό έπαθλο αλλά η επιβράβευση και μόνο που θα δίνεται από το δήμο μαζί με τη διαφήμιση θα αναδεικνύει τη γειτονιά, το μαγαζί, την πόλη. Στόχος θα είναι να εμπνέονται ολοένα και περισσότεροι  άνθρωποι που θα χρειαστεί να εργαστούν από κοινού ώστε η πόλη τους να αποτελέσει τον καλύτερο ταξιδιωτικό προορισμό για τους τουρίστες.

Αλλά ακόμη και να μη συμβεί αυτό θα έχει μείνει το  χρώμα στο μπαλκόνι μας, στη γειτονιά, στο σχολείο και θα βελτιώνει καθημερινά τη διάθεση και την ενέργεια μας. Η βιτρίνα του διπλανού μαγαζιού θα είναι χάρμα οφθαλμών, ο περίπατος στην πόλη θα είναι απολαυστικός, ο καφές που θα πίνουμε στην καφετέρια θα συνοδεύεται από αληθινά, ζεστά χαμόγελα ανθρώπων καθώς και οι ίδιοι θα έχουν επηρεαστεί θετικά από αυτή την  ομορφιά που θα έχει ξεφυτρώσει σε κάθε γωνιά της πόλης.

Μια ευχάριστη στιγμή της ημέρας

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που μπήκα τελευταία φορά σε ταξί στη Θεσσαλονίκη τότε δηλαδή που σπούδαζα και χρειαζόταν κάποιες φορές να μετακινούμαι με αυτό το μέσο μέσα στην πόλη. Θυμάμαι ότι το να μπω σε ταξί ήταν για μένα μια δυσάρεστη εμπειρία και το απέφευγα όσο γινόταν περισσότερο κυρίως γιατί η κούρσα συνοδεύοταν ως επί το πλείστον από ένα πρόσωπο ανθρώπου μέσα στην κατήφεια και στην μουρτζουφλιά. Η ανταπόκριση σε χαιρετισμό κατά την είσοδο στο αμάξι ήταν φτωχή ή ανύπαρκτη. Η παραμικρή ενόχληση που θα προέκυπτε στη διάρκεια της διαδρομής, που ήταν το μόνο εύκολο να συμβεί σε δρόμους ελληνικής μεγαλούπολης- πυροδοτούσε τα ήδη ‘πειραγμένα’ νεύρα του οδηγού με συνέπεια εκείνος να εκρύγνηται και εγώ να κρατώ την αναπνοή μου.

Αρκετοί και τότε και τώρα δικαιολογούν μια τέτοια συμπεριφορά επαγγελματιών με το πρόσχημα ότι πρόκειται για μια πολύ απαιτητική δουλειά. Πράγματι η δουλειά του οδηγού ταξί είναι πολύ δύσκολη καθώς έχει να διαχειριστεί εν κινήσει διάφορες συμπεριφορές και διαθέσεις ανθρώπων και όλα αυτά μέσα σε ένα πολύ κακό οδικό δίκτυο. Δείχνουμε λοιπόν κατανόηση μέχρι εκεί όμως που υπάρχει λογική και μέτρο. Κατανοούμε την αδιαθεσία που προέρχεται από μια κακή μέρα,την κούραση από την πολύωρη οδήγηση, την ανυπομονησία από το κυκλοφοριακό. Όμως ο καθένας μπορεί να έχει μια μέρα που ξεκίνησε ανάποδα ή μέρες ολόκληρες που να περνάνε δύσκολα και μια δουλειά να τον περιμένει ή ακόμα χειρότερα να μην τον περιμένει καμιά δουλειά.Τι θα γινόταν λοιπόν εαν στον πρώτο άνθρωπο που συναντούσαμε ξεσπούσαμε με φωνές και βρισιές; Όχι ότι δεν συμβαίνει βέβαια στην καθημερινότητα μας αλλά εκεί ακριβώς θα καταλήξω. Για παράδειγμα αντικρύζουμε  ανθρώπους για πρώτη φορά στο χώρο εργασίας τους και ενώ θα περιμέναμε να μας καλωσορίσουν σαν να μας δέχονται στο σπίτι τους εκείνοι εκδηλώνουν μια συμπεριφορά σαν να πράττουν μια πολύ δυσάρεστη υποχρέωση.Ακόμη και να υπήρξε μια κακή στιγμή ή να προηγήθηκε ένας κακός πελάτης δεν δικαιολογείται ο εργαζόμενος να ΄ξερνάει΄ στον επόμενο μεμψίμοιρος το πρόβλημα του. Κι όμως στην Ελλάδα του 2016 διακαιολογείται περισσότερο αυτός που ενίσταται παρά αυτός που εναρμονίζεται σε μια κατάσταση θεωρώντας ότι ο πρώτος θα έχει όλα τα δίκια με το μέρος του για να φτάσει να γίνεται επιθετικός.

Έχοντας λοιπόν τέτοιες εικόνες από το παρελθόν μπήκα απρόθυμα αλλά αναγκαστικά σε ταξί τρεις φορές μέσα σε μια μέρα, αυτή τη φορά στην πρωτεύουσα και μάλιστα μαζί με τα παιδιά. Ο πρώτος οδηγός δεδομένου ότι η διαδρομή που του υποδείξαμε ήταν μικρή σε απόσταση και άρα και σε κέρδος μικρό για εκείνον έδειξε εμφανώς τη δυσαρέσκεια του αναστενάζοντας και οδηγώντας νευρικά. Για να ακούσουμε μία καλημέρα,ευχαριστώ, παρακαλώ ούτε λόγος.Ουφ σκέφτηκα, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο δεύτερος ουδέτερος σε αντιδράσεις (αποδεκτό) και ο τρίτος είναι αυτός που με ενέπνευσε να γράψω αυτό το κείμενο και να ‘ναι καλά εκεί που είναι.

Από την πρώτη στιγμή όταν δήλωσα τον προορισμό μου αντίκρυσα ένα χαμογελαστό πρόσωπο με βλεμμα ζωηρό σαν να είχε κοιμηθεί οχτάωρο και την προηγούμενη νύχτα είχε πάρτυ. Μας καλωσόρισε, μας βοήθησε να μπούμε στο ταξί του ανοίγοντας και κλείνοντας ο ίδιος την πόρτα, απευθύνθηκε στα παιδιά με ύφος και τόνο φωνής καλύτερα και απο νηπιαγωγό. Οδηγούσε ήρεμα όπως ήρεμος ήταν και ο ίδιος, μας ρώτησε διακριτικά τον λόγο που μας έφερε στην πρωτεύουσα και πως περάσαμε ενώ έδωσε δυο καλές ιδέες για μέρη που θα μπορούσαμε να πάμε με τα παιδιά σε επόμενη επίσκεψη μας στην Αθήνα. Ο εσωτερικός χώρος του αυτοκινήτου έλαμπε απο καθαριότητα χωρίς ωστόσο να του δημιουργεί άγχος που μπήκαν παιδιά τα οποία με τις άτσαλες κινήσεις τους θα μπορούσαν να λερώσουν. Αντίθετα φαινόταν ότι απολάμβανε την διαδρομή σαν να μην ήταν η δουλειά του αλλά σα να πηγαίναμε όλοι μαζί ταξιδάκι αναψυχής.Αυθόρμητα μου ήρθε το χαμόγελο το οποίο χαράκτηκε στο πρόσωπο μου για αρκετά λεπτά δημιουργώντας ένα ευχάριστο συναίσθημα και θετικές σκέψεις.

Ξέρω ότι υπάρχουν τετοιοι άνθρωποι ανάμεσα μας που δεν επιτρέπουν στις αντίξοες συνθήκες των καιρών να τους σβήσουν το χαμόγελο και να εκτοπίσουν τους καλούς τρόπους και την ευγένεια τους προς τον συνάνθρωπο. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θέλεις να βρίσκονται στη ζωή σου ως φίλοι, συνεργάτες,γείτονες,συνταξιδιώτες. Τους θέλεις έστω και για μια στιγμή, σε μία τυχαία συνάντηση σε ένα ταξί, σε ένα λεωφορείο, σε ένα γραφείο, στο δρόμο…

Ακούμε; Ακούμε!

img_3193

Στο νηπιαγωγείο που πάει ο μεγάλος μου γιος τους δόθηκε μεταξύ άλλων μια οδηγία την οποία αποστήθισε με καμάρι και ήθελε να την έχουμε και στο σπίτι γραπτώς. Η οδηγία έχει ως εξής:

‘Περιμένουμε την σειρά μας να μιλήσουμε και ακούμε αυτόν που μιλάει.’

Πόση μεγάλη αλήθεια και δύναμη κρύβεται σε αυτή την πρόταση. Παρατηρώντας εμάς τους ενήλικες φαίνεται ότι έχουμε  αποτύχει παταγωδώς να υιοθετήσουμε στην πράξη την υπομονή που χρειάζεται για να πάρουμε τον λόγο καθώς και την ενεργητική ακρόαση που προυποθέτει αποδοχή και ενσυναίσθηση εκείνου που μιλάει. Το σύνηθες είναι να ακούμε τον άλλον επιφανειακά έχοντας περισσότερο στραμμένη την προσοχή μας σε αυτό που εμείς θέλουμε να πούμε που συχνά θα είναι ένας αντίλογος ή μια διόρθωση ή απλά κάτι να συμπληρώσουμε. Δυσκολευόμαστε να αφήσουμε τον άλλον να πει αυτό που έχει να πει και εμείς απλά σιωπώντας να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε. Μόνο να κατανοήσουμε χωρίς πάντα να χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι το οποίο θα έχει την δική μας ερμηνεία και θα αποδώσει τα δικά μας συναισθήματα.

Με διάθεση αυτοκριτικής παραθέτω το ακόλουθο παράδειγμα όπου ο μικρότερος τρίχρονος γιος μου σε ανυποψίαστο χρόνο εκφράζει με ουδέτερο ύφος την στάση ενός συμμαθητή του στον παιδικό ο οποίος δεν φαίνεται να πολυαρέσει πλέον την παρέα του. Χαρακτηριστικά αναφέρει ” Μαμά ο Γ. δεν με κάνει άλλο παρέα, μάλλον με βαριέται”. Πρόκειται για μια  μοναδική ευκαιρία που μου προσφέρει εκείνη την στιγμή το παιδί για τον τρόπο που σκέφτεται και αυτοκαθορίζεται. Θα μπορούσα να του δώσω όσο χρόνο ήθελε (στο αμάξι ήμασταν και οδηγούσα) επιτρέποντας του να συνεχίσει εαν ήθελε να συνεχίσει να μιλάει ή εαν δεν το έκανε να τον ρωτήσω γιατί πιστεύει ότι ο φίλος του τον βαριέται.Πρόκειται για τις πρώτες πεποιθήσεις του παιδιού για τον εαυτό του, αυτές που διαμορφώνουν όχι μόνο την εικόνα που έχει το ίδιο για τον εαυτό του αλλά και για τους άλλους και για το μέλλον του. Αντ’αυτού εγώ η Ελληνίδα, παρορμητική ,κουκουβάγια,μάνα πρότρεξα να πω “Ποιος σε βαριέται εσένα παιδί μου, εσύ που είσαι μεσ’ το χαμόγελο και στη γλύκα, εσύ που μπλα μπλα…” Και πολύ γρήγορα ακολούθησε η σκέψη μου ‘ κάτσε τώρα να δούμε που θα παρκάρω’.

Πάει η ευκαιρία!

Από την άλλη κλείνοντας αισιόδοξα ποτέ δεν είναι αργά. Σε ευκαιρία που μου δόθηκε άλλη φορά τυχαία σε μια συζήτηση που αναφέρθηκε το όνομα του συμμαθητή του τον ρώτησα εαν εξακολουθούσε να πιστεύει ότι ο συμμαθητής του τον βαριόταν. Και η απάντηση ήρθε αφοπλιστικά. “Όχι εντάξει την άλλη μέρα με είπε γεια”.