Τι θα γινόταν αν…

Τι θα γινόταν αν αντι για ένα σκέτο γεια χαρίζαμε μαζί και το πιο ωραίο μας χαμόγελο.

Τι θα γινόταν αν μαζί με το ‘ευχαριστώ’ προσφέραμε απλόχερα και μια θερμή αγκαλιά.

Τι θα γινόταν αν αντί να γκρινιάζουμε για την κούραση μας, μιλούσαμε για κάτι καλό που είχε η μέρα μας.

Τι θα γινόταν αν αντί να μιλήσουμε, σιωπούσαμε.

Τι θα γινόταν αν αντί να μείνουμε, τρέχαμε.

Τι θα γινόταν αν αντί να τρέξουμε, μέναμε.

Τι θα γινόταν αν αντί να βιαστούμε να κριτικάρουμε κάποιον,  τον βλέπαμε με συμπόνοια.

Τι θα γινόταν αν αντί να φωνάξουμε στο παιδί μας  ” Τι έκανες πάλι”, το ρωτούσαμε πιο σιγά τι έκανε, χωρίς το πάλι.

Τι θα γινόταν αν ακούγαμε λίγο περισσότερο μουσική στη διάρκεια της ημέρας.

Τι θα γινόταν αν χορεύαμε λίγο παραπάνω μέσα στον μήνα.

Τι θα γινόταν αν γελούσαμε αυθόρμητα και δυνατά περισσότερο μέσα στο χρόνο.

Τι θα γινόταν αν μέναμε με όλες μας τις αισθήσεις με ενσυνειδητότητα έστω για μια στιγμή.

Τότε, θα παρατηρούσαμε καλύτερα πως θα γίνονταν όλα τα παραπάνω και θα ζούσαμε πιο αληθινά.

 

 

 

Στον τοκετό εμπιστεύσου καλύτερα τον εαυτό σου όχι το σώμα σου.

 

 

Στα μαθήματα ψυχοπροφύλαξης- ανώδυνου τοκετού οι έγκυες γυναίκες συμβουλεύονται από τις μαίες να εμπιστευτούν το σώμα τους προκειμένου να γεννήσουν φυσιολογικά και να μη χρειαστούν κάποιου είδους παρέμβαση. “Το σώμα σου ξέρει, η μήτρα σου ξέρει” είναι μια έκφραση που συνιθίζεται να λέγεται στα μαθήματα. Σίγουρα πρόκειται για λέξεις που ενδυναμώνουν την γυναίκα ενώπιω της γέννας της και την βοηθούν να υιοθετήσει μια ενεργητική στάση σε όλη τη διαδικασία του τοκετού.  Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που τα πράγματα δεν πάνε όπως τα είχε σχεδιάσει η επίτοκος ή όπως τα είχε φανταστεί; Τι γίνεται δηλαδή σε περίπτωση που ένας φυσιολογικός τοκετός καταλήξει σε καισαρική τομή; Ή σε άλλη περίπτωση που η επίτοκος ζητήσει αναλγησία ενώ κατά τις  προγεννητικές συναντήσεις είχε πιστέψει ότι δεν θα χρειαστεί καμία φαρμακευτική ανακούφιση του πόνου;

Είναι πολύ πιθανό τότε η γυναίκα που γέννησε να νιώσει απογοήτευση ή και θυμό θεωρώντας ότι απέτυχε και ο θυμός αυτός να στραφεί προς τον εαυτό της  ή προς τον γιατρό/μαία που τη βοήθησε. Σκέψεις αρνητικές με έντονη αυτοκριτική διάθεση ενδέχεται να καταλάβουν επικίνδυνα χώρο στο μυαλό της. Σκέψεις όπως κάτι δεν πήγε καλά αλλά γιατί να συμβεί αυτό σε εκείνη; Τι δεν έκανε η ίδια καλά, γιατί την πρόδωσε το σώμα της ή τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Ο νους αναζητά βασανιστικά την αιτία και η πορεία αυτών των σκέψεων δεν έχει τέλος. Η γυναίκα έγκυος έγινε γυναίκα μητέρα κρατώντας στην αγκαλιά το μωράκι της αλλά η διαφορετική τροπή που πήραν τα πράγματα μπορεί να μην την αφήνουν να χαρεί τη στιγμή που περίμενε όλο αυτόν τον καιρό.

Η πρακτική με ενσυνειδητότητα προσφέρει μια άλλη μορφή εμπιστοσύνης που δεν  γεννά τα παραπάνω αρνητικά συναισθήματα και αφορά την εμπιστοσύνη στον εαυτό. Μια εμπιστοσύνη που θα ακολουθεί την γυναίκα σε όλη την πορεία της εγκυμοσύνης της και του τοκετού της αλλά και στον καινούριο της γονεϊικό ρόλο ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολα ή διαφορετικά βίωσε όλη την εμπειρία. Έτσι εαν μια γυναίκα δεν βιώσει  τον τοκετό της όπως τον είχε φανταστεί, με την πρακτική στην ενσυνειδητότητα δεν χάνεται στη δίνη των αρνητικών συναισθημάτων αλλά  μπορεί να διατηρεί την ικανοποίηση της για ότι μπόρεσε να κάνει. Πρόκειται για αποδοχή της πραγματικότητας όποια και να είναι αυτή. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα πρέπει να είναι ευχαριστημένη με ότι προκύπτει αλλά θα αντιλαμβάνεται την κάθε στιγμή τι συμβαίνει με επίγνωση και καθαρό νου. Με συστηματική  εξάσκηση που γίνεται στα πλαίσια της πρακτικής με ενσυνειδητότητα οι νέες μητέρες θα μάθουν να αποδέχονται ακόμα και τα πιο επώδυνα συναισθήματα ή δύσκολες συνθήκες, αφήνοντας στην άκρη επικριτικές σκέψεις που μόνο θλίψη και πόνο προσφέρουν. Στο μακρύ ταξίδι της γονεικότητας που μόλις ξεκινά η πρακτική mindfulness μπορεί να χαρίσει στη μητέρα υπομονή και εσωτερική γαλήνη που θα λειτουργήσει ευεργετικά πρώτα στην ψυχολογία της ίδιας και ακόλουθα σε όλη την οικογένεια.

Συμπερασματικά ίσως χρειαστεί  στα μαθήματα προετοιμασίας τοκετού και γονεϊκότητας αντι για το ‘γεννώ με εμπιστοσύνη στο σώμα’ να προτιμούμε να λέμε ‘γεννώ και μεγαλώνω το παιδί μου με εμπιστοσύνη σε μένα’.

 

Από το βιβλίο ‘Minfdul Birthing’  Nancy Bardacke.

Μια ωφέλιμη πρακτική mindfulness (ενσυνειδητότητα) για τα παιδιά πριν κοιμηθούν.

meshmerianos

https://psychcentral.com/blog/archives/2016/12/14/my-happy-place-a-soothing-guided-practice-for-children-at-bedtime/

Δεν είναι σπάνιο πολλά παιδιά να δυσκολεύονται να κοιμηθούν, να αντιστέκονται να πάνε στο κρεβάτι τους, εκφράζοντας το λεκτικά ή αναβάλλοντας τη διαδικασία, ισχυριζόμενα ότι φοβούνται ή ότι θέλουν να παίξουν  λίγο ακόμα. Στην προσχολική ηλικία οι εφιάλτες αποτελούν ένα συχνό φαινόμενο (30 με 50%) και σε κάποιες περιπτώσεις δεν περιορίζονται σε ένα μόνο επειδόδιο αλλά επανέρχονται συχνά. Μετά από ένα εφιάλτη το παιδί εύλογα μπορεί να επηρεαστεί και να μη θέλει να πάει για ύπνο φοβούμενο ότι αυτό θα ξανασυμβεί.

Η πρακτική που δοκιμάστηκε από την ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέα του άρθρου, Kellie Edwards, είχε επιτυχία στο δικό της παιδί καθώς το βοήθησε να μείνει στο κρεβάτι του, να είναι ήρεμο και χαρούμενο και να κοιμηθεί εύκολα. Παρόμοια, το χρησιμοποίησα σε ένα από τα δύο δικά μου παιδιά (σε ηλικία 4 χρονών) και αν μη τι άλλο μας βοήθησε και τους δύο να χαλαρώσουμε και να κοιμηθούμε ήσυχα χωρίς άσχημα όνειρα.

Η συγγραφέας προτείνει να αυτοσχεδιάσουμε χρησιμοποιώντας δικές μας λέξεις ή φράσεις που ταιριάζουν στη φιλοσοφία της δικής μας οικογένειας. Επίσης οι ερωτήσεις που κάνουμε στο παιδί είναι σημαντικό να μην το κατευθύνουν να επιλέξει ένα μέρος που έχουμε εμείς κατα νου αλλά να αποφασίσει εκείνο για τον εαυτό του. Η πρακτική ξεκινάει ως εξής.

Βρισκόμαστε δίπλα στο παιδί, στο δωμάτιο που θα κοιμηθεί και το προετοιμάζουμε ότι θα κάνουμε κάτι ενδιαφέρον μαζί. Μιλάμε χαμηλόφωνα και γλυκά. Ξεκινάμε λέγοντας ότι εκεί κοντά στο κρεβάτι υπάρχει ένα ραφάκι με τρία ή τέσσερα βιβλία και αυτό το ραφάκι θα είναι ένα ξεχωριστό μέρος για το παιδί που θα μπορεί να το χρησιμοποιεί όποτε θέλει πριν κοιμηθεί. Τη δεδομένη στιγμή προτρέπουμε το παιδί να επιλέξει ένα από τα βιβλία και να το ανοίξουμε. Ανοίγοντας το βιβλίο με τη φαντασία μας βρίσκουμε εκείνο το μέρος για το οποίο θα μιλάει το βιβλίο και θα είναι ένα αγαπημένο μέρος του παιδιού. Ποιο θα μπορούσε να είναι αυτό; Ένα πάρκο, ένα μέρος διακοπών, το σπίτι του παππου και της γιαγιάς, οπουδήποτε το παιδί θα επιθυμούσε να πάει και θα ένιωθε χαρούμενο. Έπειτα αρχίζουμε να περιγράφουμε αυτό το μέρος δίνοντας περισσότερες λεπτομέρειες που έρχονται σταδιακά από το ίδιο το παιδί αυθόρμητα ή το βοηθούμε με κάποιες ερωτήσεις. Ενδεικτικά ακολουθούν μερικές:

Κάνει ζέστη ή κρύο; Υπάρχουν δέντρα γύρω ή λουλούδια; Κύματα,άμμος, πέτρες; Τι άλλο βλέπεις; Κάποιο ζωάκι ίσως; Είναι άλλος μαζί σου που τα βλέπετε όλα αυτα; Μπορείς να ακούσεις κάτι, ακούγεται κάτι από μακριά; Μήπως είναι ο άνεμος ή κάποιο πουλί; Μήπως άλλα παιδάκια που γελάνε; Tώρα μήπως μπορείς να μυρίσεις κάτι; Ο άερας που έρχεται από τη θάλασσα ή κάποια λουλούδια; Πιάνεις την άμμο; (Αν είναι το τοπίο στη θάλασσα). Φτιάχνεις κάτι με την άμμο; Πως είναι ζεστή, βρεγμένη, έχει πετρούλες?

Ανάλογα με τη δυνατότητα του παιδιού να αφηγηθεί παρεμβαίνουμε λίγο ή περισσότερο ώστε να δημιουργηθεί μια όμορφη ιστορία  γεμάτη αισθήσεις, με δικές του αγαπημένες συνήθειες που το χαροποιούν και το χαλαρώνουν. Από εκεί και έπειτα το παιδί θα ξέρει ότι όποτε θελήσει θα μπορεί να επιλέγει το δικό του αγαπημένο, φανταστικό βιβλίο από το ολόδικο του ραφάκι. Υπάρχουν βέβαια και άλλα βιβλία στο ράφι και όποτε θελήσει το παιδί μπορεί να ανοίγει ένα και να επισκέπτεται κάποιο άλλο αγαπημένο μέρος που με τη φαντασία του θα ζωντανέψει κάθε σκηνή της ιστορίας.

Κλείνοντας το βιβλίο μένουμε δίπλα στο παιδί μέχρι να αποκοιμηθεί και η γλυκιά αυτή αίσθηση που αφήνει η αφήγηση του φανταστικού  βιβλίου με τις όμορφες εικόνες θα μας ακολουθήσει στα όνειρα μας. Όνειρα γλυκά και γαλήνιο ύπνο σε όλη την οικογένεια!

Μέχρι και 7.5 χρόνια νεότερος διατηρείται ο εγκέφαλος με εξάσκηση στον διαλογισμό.

Experienced meditators have brains that are physically 7 years younger than non-meditators

NeuroImage

Volume 134, 1 July 2016, Pages 508–513

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο NeuroImage τον Ιούλιο του 2016 όσοι ασκούν χρόνια πρακτικές διαλογισμού εμφανίζουν νεότερους εγκέφαλους κατά μέσο όρο 7.5 χρόνια συγκριτικά με εκείνους που δεν έχουν ασκηθεί ποτέ σε διαλογισμό. Οι ερευνητές για να μετρήσουν την υγεία του εγκεφάλου, μέτρησαν τον όγκο της φαιάς ουσίας, ενός εμφανούς δείκτη νευρολογικής υγείας κατά τη διαδικασία της γήρανσης και εξέτασαν τις περιπτώσεις 100 ανθρώπων. Από αυτούς οι 50 εξασκούσαν πρακτικές διαλογισμού (μέσος όρος ηλικίας 51 χρονών και εμπειρία σε διαλογισμό περίπου 20 χρόνια) ενώ οι υπόλοιποι 50 (επίσης 51 χρονών) δεν είχαν καμία σχέση με τις πρακτικές αυτές. Η φυσιολογική φθορά του εγκεφάλου που συμβαδίζει με το πέρας του χρόνου  δεν παρατηρήθηκε να συμβαίνει στο ίδιο βαθμό στην πρώτη ομάδα δείχνοντας ότι τα άτομα που ασκούνται στον διαλογισμό επί σειρά ετών παρουσιάζουν μειωμένα συμπτώματα γήρανσης του εγκεφάλου.

Υπάρχουν και άλλες έρευνες στο παρελθόν που καταλήγουν σε αντίστοιχα συμπεράσματα σχετικά με τη συμβολή του διαλογισμού στη βελτίωση της προσοχής, της συγκέντρωσης και του γνωστικού ελέγχου καθώς και στη μείωση των συμπτωμάτων άγχους και κατάθλιψης.

Με την πρόσφατη λοιπόν αυτή έρευνα θεωρείται ότι οι άνθρωποι που εντάσσουν τον διαλογισμό στην καθημερινότητα τους διατηρούν τον εγκέφαλο τους στα επίπεδα ατόμων που είναι νεότερα κατά 7.5 χρόνια.

 

 

 

Ενσυνειδητότητα στην προετοιμασία τοκετού.

http://oxfordmindfulness.org/wp-content/uploads/BJM_20_3_194_198_Mindful.pdf

Η εγκυμοσύνη και η γέννα αποτελεί μια ιδιαίτερα σημαντική περίοδος στη ζωή της γυναίκας η οποία όμως δεν βιώνεται πάντα ως μια ξέγνοιαστη εμπειρία απαλλαγμένη από άγχος και φόβο. Οι επιπτώσεις των αρνητικών συναισθημάτων ειδικότερα όταν είναι παρατεταμένες δεν είναι ασήμαντες. Στο παραπάνω άρθρο που αξίζει να διαβάσετε εγώ συγκράτησα μια δήλωση από την ανάλυση του Marmot (2010)που αναφέρει ότι: Εκτός από την σωματική υγεία,η ψυχική υγεία της γυναίκας και η συναισθηματική της κατάσταση στη διάρκεια της εγκυμοσύνης αλλά και στα πρωτα χρόνια ζωής του παιδιού της παίζει καθοριστικό ρόλο στην ψυχοκοινωνική και γνωστική του ανάπτυξη.

Το τι θα συμβεί τα πρώτα χρόνια στη ζωή του παιδιού ξεκινώντας ακόμη και από την ενδομήτρια ζωή μπορεί να συσχετιστεί με νόσους όπως καρδιολογικές, παχυσαρκία, ψυχικές διαταραχές αλλά και με επιδόσεις στο σχολείο, οικονομική και κοινωνική κατάσταση.

Σε αναφορές που απήυθυναν στο Υπουργείο Υγείας ο Barlow και οι συνεργάτες του (2009) σημείωναν ότι η περιγεννητική φροντίδα στη Βρετανία εμφάνιζε σοβαρές ελλείψεις και ότι οι μαίες ήταν ανεπαρκώς προετοιμασμένες καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι τα υλικά και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνταν ως τότε στην κατάρτιση των μαιών στον συγκεκριμένο τομέα χρειάζονταν άμεσα αναβάθμιση και περαιτέρω έρευνα.

Το 2007 υπήρχε ήδη μια πολύ θετική εξέλιξη που ξεκίνησε από τις ΄υπηρεσίες μητρότητας της Οξφόρδης’ οι οποίες δημιούργησαν ένα πρόγραμμα συνεργασίας με τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, επισκέπτες υγείας, γιατρούς παθολόγους και διοικητικούς υπαλλήλους το οποίο πολύ σύντομα επέδειξε τη θετική του επίδραση στον τομέα της περιγεννητικής φροντίδας. Μέσω του προγράμματος, γυναίκες με ήπια ή πιο σοβαρά ψυχικά προβλήματα στην περίοδο της εγκυμοσύνης τους αλλά και στη λοχεία, λάμβαναν την κατάλληλη υποστήριξη από εξειδικευμένο προσωπικό.Έτσι μέσα από αυτή την αρχική συλλογική προσπάθεια δόθηκε η δυνατότητα να διερευνηθεί περαιτέρω και η προσέγγιση με ενσυνειδητότητα (mindfulnes) με σκοπό να υποστηριχθούν όλες οι μέλλουσες μητέρες αλλά ειδικότερα εκείνες που ως πρωτότοκες εμφάνισαν επιλόχεια κατάθλιψη ή βίωσαν μια τραυματική εμπειρία τοκετού.

Η ενσυνειδητότητα που έχει ενσωματωθεί πλέον σε διάφορες ψυχοθεραπευτικές μεθόδους διευρύνοντας το πεδίο εφαρμογής τους (πχ Γνωστική θεραπεία βασισμένη στην Ενσυνειδητότητα), σύμφωνα με τον Kabat (2005) προσφέρει επίγνωση η οποία προκύπτει από την παρατήρηση και την εστίαση προσοχής στην παρούσα στιγμή χωρίς κριτική σκέψη. Ως αποτέλσεμα της πρακτικής ενισχύεται η ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης προσπερνώντας τις αγχωτικές παρεμβολές από τις αυτόματες σκέψεις οι οποίες συνήθως είναι αρνητικές, αποδεχόμενοι απλά την ροή των σκέψεων που έρχονται και φεύγουν.Μένουμε στην παρούσα στιγμή, εστιάζουμε σε αυτό που υπάρχει και όχι σε αυτό που θα θέλαμε ή που θα έπρεπε να είναι και έτσι δεν μας συνοδεύει η θλίψη ή ο θυμός για το παρελθόν ούτε αγχωνόμαστε για το μέλλον.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν της επίγνωσης έλαβε μέρος στη Μ.Βρετανία ένα μικρό πιλοτικό εργαστήριο συμπεριλαμβάνοντας μαίες και ζευγάρια που περίμεναν παιδί και μετά την ολοκλήρωση του διαπιστώθηκε σαφής θετική επίδραση και στις δύο ομάδες που συμμετείχαν.

Βασικά σημεία της πρακτικής που παρατηρήθηκαν μετά τη συγκεκριμένη έρευνα.

1. Η πρακτική Mindfulness βοηθά τους συμμετέχοντες να δουν πιο καθαρά την περιπλάνηση της σκέψη τους.

2.Ως πρακτική χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο ως ένας τρόπος διαχείρισης του πόνου και μείωσης του άγχους.

3. Προσφέρει στους γονείς τη δυνατότητα να προετοιμαστούν για τον τοκετό μειώνοντας την πιθανότητα για επιλόχεια κατάθλιψη ενώ βελτιώνει και ενισχύει την προσοχή που θα δείξει η μαμά στο νεογέννητο βρέφος.

4. Η πρόσέγγιση με ενσυνειδητότητα θα μπορούσε να συμβάλλει στους στόχους που έθεσε η Μαιευτική του Βρετανικού συστήματος υγείας εως το 2020 για προώθηση της ευζωίας μέσω πρόληψης ασθενειών και παροχής κατάλληλης εκπαίδευσης των γονιών ώστε να μπορέσουν να προσφέρουν το καλύτερο ξεκίνημα ζωής στα παιδιά τους.